ایلونکا

خب دیگه خوشحال شدیم. خدافظ

2011-07-12T03:10:00.000-07:00

مثلن اين شكلي هم نيست كه حالم هميشه بد باشد يا اينها. يك كارهايي هم هست كه حالم را خوب مي كند.

يكيش آشپزي است. يعني وقت هايي كه خيلي حالم بد باشد بروم آشپزي كنم هي حالم خوب تر مي شود.

نخسوزن (بله من هنوز فكر مي كنم استفاده از اين كلمه بامزه است چون هر جا مي خوانم هارهار مي خندم) وقتهايي كه چيزهايي بپزم كه بلد نيستم و خوشمزه باشد.

البته من دستپختم خوب است ممولن. غذا هم كه بپزم حتمن تنگش سالادي چيزي درست مي كنم چون كه آدم بايد غذاي قشنگ سر سفره بگذارد كه وقتي مي خواهد بخورد هي محتويات سفره اش را نگاه كند هي بگويد به به. به به.

بين غذاها لوبيا پلو را از همه بهتر درست مي كنم با سالاد شيرازي و ماست يا دوغ. يا مثلن خورش باميه هم خوب مي شود. يا خورش كرفس. كلن چيزهايي كه سبزي دارد يا عين لوبياپلو تركيبي است را انگار بهتر مي پزم.

قورمه سبزي اما بلد نيستم. سختم است ياد بگيرم. خودم حاضرم همه شب ها روزهام را توي ديگ قورمه سبزي زندگي كنم. يعني واقعن نمي دانم چطور آدمهايي روي زمين هستند كه قورمه سبزي نخورده اند يا بدتر از آن. خوردند و دوست نداشتند

من وقتي قورمه سبزي خوب مي خورم دوست دارم اصلن همان لحظه بيفتم بميرم.

بعد بدترش اين است كه خب چند سال هست كه من نيامدم خانه و غذا آماده باشد، بروم كوله ام را بندازم جورابهام را در بياورم بنشينم سر سفره دستهام را اين شكلي بگذارم روي زانوم و منتظر بشوم كه مامانم غذا را بياورد.

بعد آها، بدش اينجاست كه خب مردم قورمه سبزي مي پزند و آدم از سر كار كه مي آيد خونه دوست دارد كاسه گدايي بگيرد دستش بنشيند دم خانه اي كه بوي قورمه سبزي ازش مي آيد هاي هاي گريه كند. توي توئيتر يكي دو ماه پيش نوشتم كه كاش يكي من را دعوت كند خانه اش و برايم قورمه سبزي بپزد، بعد يكي دعوتمان كرد و قورمه سبزي اش مزه سبزي نپخته مي داد

خوب دستش درد نكند؛ ولي من دعوت به قرمه سبزي خوشمزه مي خواهم، هر كس هم اين كار را بكند من را يك عمر بنده خويش كه نه، ولي خب مديون خويش، حالا آن هم شايد نه، به هر حال يكي را خوشحال كرده و اين خودش كلي است که آدم‏ یکی را خوشحال کند.

البته اين دعوت كردن و قورمه سبزي پختن چيزهاي قشنگي را ياد من نمي آورد از بس كه مردم دوست دارند بيايند چيزهايي را براي شما تعريف كنند كه بهتان هيچ ربطي ندارد تا دل شما بسوزد و متاسفانه موفق هم مي شوند حتا.

اما يك معضلي هم دارم كه نمي توانم درست تصميم بگيرم قورمه سبزي با چي خوشمزه تر مي شود .

آيا با ماست؟ آيا با سالاد شيرازي؟ قطعن با سالاد فصل كه كاهو و خيار و گوجه دارد كه در همه فصل ها هست و من اصلن نمي دانم چرا بايد اسم سالادش را فصل گذاشت خوشمزه تر نمي شود. با دوغ شايد. نمي دانم

خب هيچي. همين. قورمه سبزي حال من را از هر چيزي بهتر مي كند. و ساير غذاهاي خوشمزه البته

اما يكي ديگر از كارهايي كه حال من را خوب مي كند حرف زدن با يك تعداد معدودي از آدم هاست. اين تعداد معدود را حتا از اول زندگيم تا حالا مي توانم اسم ببرم برايتان.

يكيش گايانه بود. يعني اوليش گايانه بود. گايانه دوست مدرسه م بود كه خيلي خوب بود. آدم توي بغلش جا مي شد. حرفهاي خوب مي‏زد. نه حرف خوب يعني حرف الكي اميدواري ها؛ نه، يعني حرف درست حسابي. يعني آدم مي توانست دو ساعت باش از يك موضوع پرتي حرف بزند و اصلن خسته نشود يا غر بزند و غر بشنود ولي اصلن کسل نشود یا حالش به هم نخورد.

يك همچو آدمي بود گايانه كه الان نيست. نمي دانم چه شد كه ديگر نيست. منتها يك روز نگاه كردم ديدم رابطه ام باش ته كشيده و تمام شده و چيزي كه تمام شده شده، نمي شود باز شروعش كرد.

نمي شود دوباره جوشش داد. جوش دادنش يك جورهايي گند زدن است به هرچي حرف و خاطره خوب و اينهاست. حالا هر جور رابطه‏ای که باشد.

بعد بزرگتر که شدم هي تعداد دوست هام اضافه شد از يك وبلاگ عشقي كشكي مسخره اي كه يك وقتي داشتم و تنها فايده اش پيدا كردن همين دوست هام بود

كه الان راستش حال ندارم هي بيايم بنويسم كدامشان را چه جوري پيدا كردم و چقدر خوبند

اين چقدر كه مي گويم يعني خيلي كارهايي براي آدم مي كنند كه آدم باورش نمي شود و خيلي وقت ها هستند كه هيچكس حاضر نيست باشد ولی من آدم ها را برای خودشان دوست دارم، نه برای کارهایی که می‏کنند و فلان. به خدا راست می‏گویم. دو سه تا پست قبل یک چیزی نوشته بودم و یک آدم نمی دانم چی ای آمده بود یک کامنت گذاشته بود که یعنی راجع به احساستم دروغ می گویم و الکی نوشتم فداکاری می کنم و فلان. در حالی که من درباره تنها چیزی که بلد نیستم دروغ بگویم احساساتم است. الان دلم خواست بنویسم به دو چشمم قسم. به دو چشمم قسم:دی

بعد آها، يعني حرف زدن كلن، حال من را خوب مي كند، الان يك چند وقتي است كه هی احتیاج دارم به زیاد حرف زدن.

يعني حتا هي توي مسنجر ياهو (كه چقدر هم حالم را به هم مي زند) اونلاين مي شوم( با تاسي به آقاي دانشجو) و بعد براي خودم پي‏ام مي فرستم و جواب خودم را هم مي دهم

اين خيلي بد است. كه آدم برسد به اين حجم از تنهايي

يك كار ديگر هم كه دوست دارم پياده روي است. منتها پياده روي حالم را خوب نمي كند. بدتر مي كند.

من هميشه پياده رويم يكجور غم‏انگيزي است . مي روم كه گريه كنم و غصه بخورم و فكر كنم، بعد موتور تندرويم را روشن مي كنم و موتور فكرم متوقف مي شود كلن.اين كار را هم از موراكامي ياد گرفتم كه توي از همين "از دو كه حرف مي زنم فلان" گفته بود

همه اين حرف هاي بي ربط را براي چي نوشتم اصلن. براي اينكه بگويم ايلونكا ديگر من نيست.

يك وقتي كه خيلي بچه تر بودم بود، شبيه بود واقعن

الان هيچ جاي حرف زدن من، نوشتن من، آه و ناله كردنم يا هرچي شبيه پست هاي قبلي اين وبلاگ نيست

الان بيشتر دلم مي خواهد ياد بگيرم قصه بنويسم و هي براي خودم تمرين مي كنم، هي مي خوانم هي مي نويسم، نصفه نصفه توي همين دفترهاي خودم كه ببينم تهش چي از آب در مي آيد

دوست دارم يك وبلاگ قايمكي بزنم و باز آن تو شروع كنم نوشتن، كه خودم باشد، خودم بدون سانسور.

توي گودر ايلونكا چندتايي سابسكريبر دارد كه خب اگر تا الان حوصله كرده باشند اين شر و ورها را بخوانند مي دانند كه اينها را براي آنها نوشتم

براي اينكه خب آدم وقتي وبلاگش را نبسته هي منتظر است آدم هاي بيشتري بخوانندش و وقتي بست ديگر منتظر نيست

يك وقتي فكر مي كردم ايلو وبلاگ خوبي است و الان گمان مي كنم كه نيست، يا لااقل ديگر مال من نيست، انگار يكي ديگر نوشته باشدش كه مال هزار هزار سال پيش است

نق سانتی مانتال

2011-05-15T23:49:00.000-07:00

يك جايي از زندگيم موتورِ پذيرش آدم‏‌ها برايم متوقف شد، آدم‌ها برايم تمام شدند.از چند تا شكست خانوادگي و همان يك بار شكست عشقي زندگيم ناشي مي شد البته
اينكه چند بار در طول زندگيم هي آدم‌هاي مختلف گفته بودند كه خواهند ماند، بعد همينطور كه من داشتم مي دوييدم سمت دشت جاي خاليشان همان و سقوط تا ته دره همان
بعد، نه اينكه يك روز صبح بيدار بشوم و بگويم عاااا آه، از امروز من ديگر به آدم‌ها وابسته نيستم نع؛
از همان پونزده شونزده سالگي توي يك چرخه عجيبي افتادم كه هر چند وقت يكبار با از دست رفتن يك آدم جديد، يك شانه جديد؛ يك تكان محكم‌تر خوردم
و اين "آدم‌ها نمي مانند" عجيب‌تر توي وجودم جاخوش كرد
اينجا كه رسيدم غصه خوردنم از تنهايي به صفر رسيد
تنهايي برايم شد درمان همه دردهاي ديگر، يك پناهگاهي كه هر وقت كم آوردم رفتم توش قايم شدم
هيچ وقت جاي خالي خانواده‌ام اذيتم نكرد، هنوز هم نمي‌كند البته، هيچ وقت فكر نكردم اگر آدمي را پيدا كنم كه عاشقش باشم دردي از دردهام كم مي‌شود يا باري از روي دوش روحم برداشته مي‌شود
هيچ وقت از هميشه تنها ماندن نترسيدم، بهش كه فكر كردم دلم نلرزيد
دو سه سال مقاومت كردم
مقاومت كه نه، كمبود هيچكسي را توي زندگيم احساس نكردم، هر بار هم ازم پرسيدند كه باز مي خواهي تنها باشي با قاطعيت گفتم :"بله" و هيچ وقت هم فكر نكردم اين "بله" برايم يك جايي از زندگي عوض مي‌شود
اما هميشه هم اينطور نيست، آدم بزرگ مي‌شود و وقتي بزرگ شد مي‌فهمد هيچ جوابي توي زندگيش اين قدرها هم قطعيت ندارد
آدم بعضي وقت‌ها خبر خوشي دارد كه بايد به كسي بگويد، بعضي وقت‌ها احتياج دارد زانوش را جمع كند و توي آغوش كسي جا بگيرد، بعضي وقت‌ها احتياج دارد بشنود كه زيباست، كه عزيز است؛ كه بودنش مهم است، هر قدر دروغ، هر قدر دلخوشكنك
بعضي وقت‌ها دلش مي‌گيرد و گرچه خاصيت دل گرفتن است ولي كسي بايد باشد كه دردهاي آدم را، دل گرفتن آدم را بفهمد
من مقاومتم تمام شده، بعد از چند سال چند ماهي است هي به در و ديوار اين قفس مي كوبم كه "يك"ي نباشم
دست‌هام را كه نگاه مي كنم جاي خالي دست‌هاي كسي توش نيست، دلم را كه نگاه مي‌كنم از ديدن كسي پرپر نمي‌زند، دلتنگ نمي‌شود، رنج نمي‌كشد
ذوق نمي‌كند
هيجان‌زده نمي‌شود
مردم گريزي من تمام نشده، ولي تنهاييم چرا، تنهاييم كم آورده، احتياج دارد منصفانه‌تر خرجش كنم
احتياج دارد لااقل هر چند وقت يكبار براي يكي دو روز به حال خودش رهاش كنم برود استراحت كند، هر چند وقت يكبار دست از سرش بردارم
من بروم سوي آدم‏های دیگر، او هم برود سوي خودش و باز برگردد، وقتي هر دو چند وقتی دور بودیم كه دلتنگ هم شده باشیم

2011-03-24T04:23:00.000-07:00

بچه كه بوديم از آب آوردن سر سفره و بلند شدنِ سر شنيدن "يكيتون پاشه نمك بياره" شروع شد. بزرگتر كه شديم، هرجا هر كسي داوطلب خواست، بچه دماغوي جلوي صف من بودم. يه وقتايي شروع كردن آدرس تالار عروسي رو پشت خط خوندن و تنها كسي كه
گوش كرد و حفظ كرد من بودم، تلفنو كه قطع كردن پرسيدن خب كجا بود؟من تند تند آدرسو مي گفتم نه واسه اينكه بعدش خيلي شنيدم "بازم به اين بچه"واسه اينكه هميشه به نظرم يه كسي بايد باشه كه جاي خاليِ كارايي كه كسي نمي كنه يا حال نداره بكنه رو پر كنه.
يه جاهايي اوني كه مي نوشت توي يخچال و كابينت چيا كمه من بودم، كه نكنه موقع خريد چيزي جا بمونه مدرسه كه مي رفتيم، معلما كه نمي يومدن خاله خانباجي جمع كه مي رفت وايميساد سر سكو و شروع مي كرد حرف زدن واسه بچه ها من بودم. يادم نيس چي مي گفتم، فقد يادمه يه بار معلم پرورشيمون درو وا كرد ديد همه ساكت نشستن حرفاي منو گوش مي كنن بعد يكي يكي معلما اومدن منو نگا كردن خنديده ن رفتن بعد قصه يه شكل ديگه گرفت، خونه كه كثيف شد، يه نفر بايد تميزش مي كرد، من بودم. وقتي يه اختلافي پيش ميومد يه نفر بايد خفه ميشد تا دعوا تموم شه، من بودم. سرِ قضيه هاي حل نشدني يه نفر بايد بالاخره كوتاه ميومد، من بودم. يه جاهايي اونيكه بايد از يه چيز عزيز مي گذشت تا دل يكي ديگه نشكنه، من بودم. هرجا، همه جا، اون آدمه كه بايد جاهاي خالي رو پر مي كرد خودم بود، تا
اينكه شد واسه آدماي دور و برم عادت كم كم شد مسئوليت من। كه بگذرم। كه نقش قربوني ماجرا مالِ من باشه. كه حرص بخورم. غصه بخورم و حرفي نزنم. امروز صب خيلي اتفاقي تصميم گرفتم اين دفعه قرباني ماجرا من نباشم توقع بقيه رو برآورده نكنم. زنگ زدن، گفتن ما مي خوايم بريم مسافرت شما هم يا دوتايي بايد بياين يا هيچكدوم نياين. من گفتم 6 ام بايد برم سر كار، گفتن مرخصي بگير گفتم نميشه، بايد از قبل مي گفتم. گفتن بگير زنگ زدم گرفتم، ولي ديدم نميشه. ديدم مرخصيم رو لازم دارم براي امتحانام. ديدم قبلن شرط كرده بودن باهامون اگه كسي نمي خواد بياد قبل از عيد بگه. ديدم مسئوليت كاري كه قبول كردم مهم تر از فداكاريه است. خواهرم گفت بايد مي اومدم مي گفتم بليط برگشت نداشتم. من اگه مي رفتم قربوني ماجرا مي شدم. من حوصله دروغ بافتن نداشتم. خودم هم اگه رئيس بودم مي گفتم: بليط برگشت نداشتي بيجا كردي رفتي. خجالتي كه بعدن از سرپرست و مدير به خاطر بي مسئوليتيم مي كشيدم رو هيچكدوم از اين آدما نمي فهميدن. امروز كل نوعِ زندگي خودمو زير سؤال بردم، و مطمئنن يك جايي بايد شروعش مي كردم. گفتم نميام، خواهرم گريه كرد، قهر كرد گفتم نمي تونم بيام، ببخش من ولي پشيمون نيستم. كلاقرمزي (كه رحمت خدا بر او باد) هم فرمود: اولش مسئوليته، آخرش بدبختي .

2011-01-09T07:54:00.000-08:00

عمو زانو زد كنار شلنگ و يه كف دست آب زد به صورتش
خانوم بزرگ دستشو گرف به ديوار و پاي راستش رو گذاش رو پله اول
- قديم كه از در ميومدي سلام كردن بلد بودي
كفري بود عمو، كفري كه بود من دورش نمي پلكيدم، مي خزيدم گوشه پيرهن خانوم بزرگ
- اون زهراي هيچي ندار و شوهرش چي دوره افتادن تو محل كه رضا با نسرين فلان، رضا با نسرين بيسار
گيرم من اصن هر شب خونه اون زنيكه‌م، گيرم من گماشته اون ج...‌
از بس تو هيچي به اون دخترت و شوئرش نگفتي اينجور دهنشونو وا كردن آبرو منو قيمه مي كنن
يادم نيست از كجا فهميده بود؛ هرچي بود يه سرش به عمه ربط داشت و يه سرش هم به شوهرش

نسرين از چند وقت پيش اومده بود؛ اون آخراي كوچه بعد از خونه عذرا خانوم، توي اون خونه در سدري‌ مي نشست.
دو تا پسر داشت
چو افتاده بود تو محل كه شوهرش زندانه، بعضيا مي‌گفتن مرده
مادرِ حسن وحشي مي گف صيغه اين و اون مي‌شه لابد
همين حرفا خانوم بزرگ‌و خيالاتي كرده بود
دم غروب كه ‌مي‌شد منو مي‌فرستاد دم خونه نسرين
مي گفت برو به علي بگو كتاب فارسي‌م و جا گذاشتم گوش كن ببين صدا عموت از خونه اونا مياد يا نه
من مي رفتم تا ته كوچه با سنگاي ديوار خونه زهرا كوچيكه بازي مي‌كردم
رديف سنگا رو مي‌شمردم تا پايين
دوباره مي‌شمردم تا بالا
از راست مي شمردم به چپ، از چپ به راست
بعضي وقتام كه مي ديدم خانوم بزرگ سرش‌و از در آورده بيرون و منو مي‌پاد مي‌رفتم واقعني زنگ خونه نسرين‌و مي زدم
مي گفتم مشق دارم، خانوم حيدري مي‌زنتم اگه ننويسم، كتاب فارسي علي رو مي‌خوام
نسرين مي‌اومد دم در
قدش بلند بود، چارشونه
هميشه هم فقط نوك موهاش از چادرش بيرون بود
ولي من اگه قرار بود موبذارم براش موهاش قهوه‌اي فردار بود و بلند
لِك لِك كنون برمي‌گشتم مي‌گفتم عمو اونجا نبود، كتابشم بم نداد، گف علي لازم داره
خانوم بزرگ نفس راحت مي‌كشيد
نمي‌دونم عمه زهرا بود يا شوهرش، يكي به گوش عمو رسوند
عمو وايساده بود كنار شلنگ هوار مي كشيد
خانوم بزرگ مي‌گف خجالت بكش جلو روي اين بچه
گلي خانوم پرده آشپزخونه‌ش و پيچيده بود دور سرش و داشت تو حياط ما رو نگا مي‌كرد ببينه چه خبر شده
عمو اون شب گف مي‌ره
گف ديگه تو اين خراب شده نمي‌مونه كه هر ..كشي پش سرش حرف بزنه
گف اينجا محله نيس، ج..ه خونه‌س
گف اون شوهر دخترت بدتر از همه چشمش دنبال زناي مردمه
يه هفته بعد اومد وسايلش و برد و از محل رفت
دو سه سال بعد يه مرده با پيكان سبز رفت و اومد پيدا كرد خونه نسرين
بعضيا گفتن شوهرشه كه از زندون برگشته
بعضيا گفتن يكي از همون مردايي‌ه كه صيغه‌شون شده بوده اومده گرفتش
نسرين با هيشكي حرف نمي‌زد
از وقتي عمو رفته بود من هربار تو كوچه مي‌ديدمش سلام مي‌كردم
فقط واسه اينكه ببينم جوابمو مي‌ده يا نه
هميشه هم جواب داد

2010-12-19T04:21:00.000-08:00

روز بيستم آبان سال 1384، من دو تا كوله زرشكي و مشكي، يك دسته چلچراغ توي كيسه پلاستيكي، چند تا كتاب برداشتم و رفتم چند تا خيابان اونطرف‌تر، براي اينكه داشتم آزار مي‌ديدم و ادم‌هايي را آزار مي‌دادم و مي‌خواستم از 17 سالگي مستقل زندگي كنم.

طبقه دوم مادربزرگ من سه تا اتاق بزرگ داشت كه من توي يكيش فرش پهن كردم، مبل‌هاي مادربزرگم را چيدم، يك تلويزيون قرمز كوچيك از اين‌هايي كه با يك گردالي كانال عوض مي‌كنند قرض كردم، كمدي كه وقتي بچه بودم عموم براي تولدم گرفته بود را كشيدم بالا و البته توي همه اين‌ها خواهرم بود ولي مثل حالا؛ خب هيچ‌وقت نبود.

صبح‌ها با يك خانم چاق گنده‌اي كه آدم حس‌باحالي اي بود ولي من را دوست داشت مي رفتم عكاسي، نور مي‌گرفتم، بعضي وقت‌ها عكس مي‌انداختم

بعضي وقت‌ها خودش تكيه مي داد كنار و عكس گرفتن من را نگاه مي‌كرد و مي‌گفت كادر بنديت فلان، اين بيسار و با افتخار نگام مي‌كرد و من از اينكه با افتخار مي‌شود نگام كرد كيف مي‌كردم. بچه بودم به هرحال

كم‌كم حالم خوب شد، كم‌كم يادم رفت براي چي جدا شدم، كم‌كم جاي زخمهام را مي‌ليسيدم، ولي زندگي مجردي بود و يك دختر هيفده هيژده ساله.

يكبار توي راهروي خانه مچ همسايه پشتي را گرفتم كه از پشت بام آمده بود، يك‌بار پول كم آورده بودم و پنجاه تا تك تومني تا آخر ماه توي كيفم ماند (عكاسي درآمد بالايي داشت ولي نه براي مني كه هيچ وسيله‌اي از خودم نداشتم)، خيلي بار شد كه سقف خانه چكه كند و من تشت گذاشته باشم زيرش، خيلي بار شد كه لوله باز كنم، دست كنم توي چاه و خيلي چيزهاي ديگر

يك سال بعد سر قضيه ارث و ميراث بيرونم كردند، چون فاميل‌هاي ما در عين اينكه بهت لبخند مي زنند طناب دارت را مي‌بافند و چون برايشان معني نداشت كه من انجا باشم.

بعد باز من به اندازه چند تا خيابان رفتم آنطرف‌تر، توي يك خانه قديمي، ته يك كوچه بن بست، توي يك خانه كه سه تا اتاق دارد و شش تا در با يك بالكن دلباز كه گل و گياه داشت ولي همين چند ماه پيش صاحبخانه ترتيب گلهاش را داد چون به نظرش كثيف بودند و چون گل‌ها برگ دارند و برگ‌ها صاحبخانه را ناراحت مي‌كنند.

كم كم پول من همه‌ش رفت پاي كتاب و فيلم

مينا كامپيوتر خريد. مينا دراور خريد. بعد از آنجا به بعد دوتايي همه چيز را خريديم، آن وقت‌ها من دانشجو بودم و پول نداشتم، الان هم دانشجوام ولي بيشتر از آن وقت‌ها پول دارم و هنوز هم يك جاهايي سعي مي كنم جبران كنم آن‌وقت‌ها را كه مينا خريد و من نشد كه كمك كنم.

بعد سرخوشي از خانه جديد كه تمام شد كم‌كم مصيبت شروع شد؛ سال اول كله پسر همسايه پشت پنجره بود، سر و ته قضيه با شيشه مات‌كن تمام شد و ما از ترس اينكه بيرونمان نكنند خفه خون گرفتيم.

سال بعدتر همسايه بغلي را از روي همان بالكن دلباز جمع كرديم كه وقتي زنش رفته بود حمام آمده بود سر و گوشي اينطرف آب بدهد.

زمستان همان سال، كه مي‌كند به عبارتي سال 86 و آخرين سالي كه برف سنگين آمد گچ اتاق اولي ريخت، من شال و كلاه كردم رفتم چند ساعت روي پشت بام و برف پارو كردم و از اينكه چقدر گناه دارم هي اشك ريختم.هي گفتم اين خيلي نامردي است.

زندگي مجردي، و روي پاهاي خود آدم ايستادن ولي، ختم به اين مصيبت‌هاي دم دستي نيست، من نيمي از بيست و يك سالگيم را دو شيفته كار كردم، چون خيلي بي پول بودم و چون داشتم پول جمع مي‌كردم براي ادامه درسم، خيلي وقت‌ها خيلي از آقايان دوست و همسايه و آشنا را از پشت شيشه ها و پنجره‌ها و وسط خانه جمع كردم حتا، و همه اين ذكر مصيبت‌ها براي اين است كه اين آخري را بگويم.

اينكه توي تمام اين چند سال، تنها چيزي كه خيلي ازارم داده، بي پولي است.

من دانشجو ماندم، بقيه درسم را دارم با مصيبت مي‌خوانم، يك روز در هفته مي‌كوبم مي‌روم يك شهر ديگر، دانشگاهم شهريه دارد، اتوبوسي كه من را مي‌برد و برمي‌گرداند پول مي‌گيرد، چهار صبح مجبورم راه بيفتم و آژانس لازم دارم.

اين‌ها به كنار، خانه حالام كرايه دارد، من آدمم، مي خورم، لباس مي‌پوشم و بعضي وقت‌ها؛ به تفريح نياز دارم.

من يك دختر تنهام، يك دختر تنها كه شُك زده است از وقتي گفته‌اند يارانه‌ها را برداشته‌اند. هاج و واجم. راه برگشت ندارم، راه برگشتنم اين است كه تمام سالهاي زندگيم را پاك كنم، برگردم به تاريخ، آدم‌هاي مرده‌ام را زنده كنم، آدم‌هاي رفته‌ام را برگردانم، پدرم را عوض كنم، ازش بخواهم اينطوري كه هست نباشد و همه اين‌ها.

من شك زده‌ام، بغض دارم، تنهايي از پس اين زندگي برنمي‌آيم و با تمام دردهايي كه داشته‌ام تنها چيزي كه له‌ام مي‌كند بي پولي است، تنها دردي كه هيچ‌وقت براش راه حلي پيدا نكرده‌ام.

و تنها چيزي كه الان بلدم بگويم اين است كه بايد ريد به اين مملكت؛ اول از همه به رييس جمهور و رهبرش.

2010-11-14T04:41:00.000-08:00

يكي از تراژدي‌.كمدي‌هاي فعلي زندگيم اشتباه گرفتن صداي لوله شوفاژخانه شركت با ويبره موبايلم است
قيافه ابلهم وقت دوئيدن به سمت موبايل و ضدحال خوردن چيزي است كه همه شما قطعاً از دستش داده‌ايد.

2010-11-07T23:07:00.000-08:00

زنگ زده‌م به پويا
توي موبايلم پول نيست
از تلفن شركت زنگ زده‌م
من هر وقت مي خواهم يك كار قايمكي انجام بدهم مي رينم
حالا قايمكي نه از اين لحاظ كه توي شركت ما را ببندند به فلك اگر تلفن شخصي بزنيم، اما من از اينكه يك آدم سواستفاده گرِ خر به نظر برسم متنفرم و الخ
پويا صدام را نمي‌شنود،هي داد مي زنم،آخر سر هم بش مي گم حالم ازت به هم مي خورد، كه بداند وقتي صدام را نمي‌شنود و انقدر راحت با نشنيدنش كنار مي‌آيد حالم ازش به هم مي خورد
وقتي مثل خنگ‌ها با آن لحن هميشه خونسردش مي گويد:الو،الو، صدات اين طرف نمي آد،خواستي قط كن دوباره بگير
انگار خودم حاليم نيست كه بايد قطع كنم و دوباره بگيرم
.
با آقاي ديم نشستيم فرندز مي بينيم
هي هر جاش كه مي خندد و من نمي خندم برام توضيح مي دهد كه الان قضيه اين بودها، خون خونم را مي خورد
فكر مي كنم من ابلهم يا چي؟ خنده دار نيست خب
آخر سر هم از كوره در رفتم،گفتم خودم مي فهمم انقد تفسيرش نكن الكي
و مي بينم كه آقاي ديم ناراحت مي‌شود
.
سركار يك سري گلدون داريم كه بايد يك روز در ميان برگهاش را آبپاشي كنيم، حسابدار داخلي زده چرا برگ‌هاي گلدان من خشك است؟ انگار من مثلاً باغبونم
مي‌گويم من به آبدارچيه گفتم آب بدهد و بعد گوشي را مي‌كوبم
.
دنبال وصول يك طلبي‌ام از يك شركتي، دختره زنگ زده داد مي زند كه چرا انقدر گدابازي در مي آوري؟ چاره داشتم داد مي زدم گدا جد و آبادته، اين پولي كه ما از شما طلب داريم معادل حقوقِ يك ماه من است بلكم بيشتر
ولي فقط با يك لحن خونسردِ عن مي‌گويم خانم محترم مواظب صحبت كردنتان باشيد و گوشي را قطع مي‌كنم،من فقط همين يك كار را بلدم
.
فيس بوك يك‌جور شكر اضافه خورده يك چيزي ايجاد كرده به اسم تگ، شما مي روي آدمهايي كه توي يك چيزي مشاركتي داشته‌اند باهات را تگ مي كني روي يك لينكي،عكسي، كوفتي، فلاني
كه يعني اين آدمه هم دخيل است اين تو، بعد هر كس از راه مي رسد روي هر چيزي كه به من مربوط نيست هي تگ مي كند، نتيجه؟ جيميل باز مي كني، كلي آت و اشغال ريخته توش، كه فلاني كامنتد آن اِ ويديو آو يو، فلاني كامنتد آن اِ فوتو آو يو، يك نفر هم نيست بش بگد آن ويديو آو عمه شماست، آو همسايه شماس
آو من نيست به هرحال
.
پايين يك نامه نوشتم كمال تشكر را دارا هستم، خدايي سوتي خنده‌داري است، براي آقاي آبستن تعريف مي كنم و هي مسخره بازي در مي‌آورد كه يك مقداري هم كمال امتنان داريم و قدري كمال فلان و اينا،خواستيد تشريف بياريد بديم خدمتتان
من ريسه رفته‌م، وسط ريسه رفتنم هي يادم هست غمگينم،يعني فقط فكم دارد مي خندد چون وقتي خنده‌اش گرفته چاره‌اي به جز خنديدن ندارد، چون اگر چشمهايم هم فك داشتند درست همان موقع لابد از لب و لوچه شان آب مي‌ريخت به جاي اشك
گند بزنند به اين دنياي نامرد لعنتي

2010-10-10T10:46:00.003-07:00

قيافه دختره –بي‌اينكه شبيه باشد- ياد ترانه مي‌انداختم

عليدوستي

غصه نداشت، بيشتر شبيه وقت‌هايي بود كه آدم دلش مي‌خواهد يك‌نفر را فحش‌مال كند و نمي‌تواند

دلش مي‌خواهد داد بزند و نمي‌تواند

آن طرف احترام دارد برايت، يا اينكه موقعيتت را به خطر مي‌اندازد، يا اينكه جاش نيست داد بزني

مثل وقتي بود كه آدم دلش بخواهد سر آقاي "ب" داد بزند كه تو خودت بيشتر از همه احتياج به آموزش داري كه حيثيت يكي را جلوي بقيه لگدمال نكني

خلاصه؛ سرش را تكيه داده بود به شيشه اتوبوس و خيره شده بود به رديف‌ ماشين‌هاي توي ترافيك، ولي من را توي همين ماشين كناري نمي‌ديد

هيچكس ديگري را هم نمي‌ديد

فقط وقتي آن خانوم مسني كه كنارش بود شروع كرد يك چيزي را براش توضيح دادن و با دست سعي كرد مجابش كند سرش را تكان داد و روش را كرد اينطرف

يك هم‌چين دختري بود يعني

پي‌نوشت: يك وقت هايي هم هست از همه بدتر؛ وقتي‌ كه مي‌داني داد هم بزني، حرفت را هم كه بزني، آن آدمه حق را به خودش مي‌دهد،حرف تو را نمي‌فهمد اصلن،اين‌جور وقت‌ها بايد خفه شد، به جاش آن آدمه را از دايره توجه انداخت بيرون،بايد حرف‌هاش را به كفش گرفت و خودش را به آرنج.

2010-10-02T00:16:00.000-07:00

داشتيم وصال را مي‌رفتيم بالا
هي اصرار كرد بيا بريم همين كافي‌شاپه بشينيم
هي من گفتم نه
مي دانستم پول ندارد،‌نه كه دلم بسوزد
مي فهميدم بي‌پولي‌اش را
اصولن من آدمي‌ام كه دوره بي پولي آدمها را خوب مي فهمم و مي دانم يك مدتي است كه به قول اصغر فرهادي توي زندگي همه هست و همه هم مي دانند كه مي گذرد
حالا خواستم بگويم من همچين آدمي‌ام
يا لااقل بودم
حواسم بود كه وقتي فلاني پول ندارد براي من خرج نكند
يا وقتي مي روم خانه كسي ازش نخواهم اتو بهم قرض بدهد، مي‌توانم لباسهام را يكجايي بگذارم كه چروك نشوند خب
لامپ اضافي خانه كسي روشن نگذارم
دوش اضافه نگيرم
نه كه الان فكر كنيد كافر همه را به كيش خود و فلان‌ها، نه...
فقط اين مدلي‌ام خب
فكر مي كنم همه گرفتار و پردردسرند و من دردسرِ بيشتر نباشم براي كسي
قضيه فقط هم پول نيست‌ها، يعني مثلن زنگ مي زنم به آدمهايي كه كارشان دارم يا حالا هر چي، هي نگرانم الان مزاحم نباشم
الان نگويد دختره چقد زر مي زند
الان وقتش را نگيرم
الان بد موقع زنگ نزده باشم بش
با كسي مي روم گردش و تفريح هر قدر هم همه فكر كنند الان او بايد براي من حساب كند؛ يك‌جاهايي بايد دنگش را بدهم
لااقل پول كرايه و اين چيزها
خلاصه حواسم هست (بود) به همه اينها
ولي حالا ديگر هي سعي دارم اين شكلي نباشم
الان با كسي، منظورم البته هر كسي نيست، كسي كه شبيه بوي‌فرند يا همچين چيزي باشد بيرون كه مي‌روم يك حالت به‌من چه‌اي دارم
يك جور چشمش كور دنده‌ش نرم
يك وقتهايي هنوز هم توي دلم ريش ريش مي شود كه گناه دارند خب
ولي زود ياد خودم مي‌آورم كه به تو هيچ ربطي ندارد، اصلن وظيفه‌اش است
و زود ياد خودم مي‌آورم كه آدم‌هايي كه ديدم توي رابطه‌هاشان موفق‌اند يا لااقل كسي پيدا شده كه برايشان ارزش قائل باشد از اين ملاحظه‌ها نمي‌كنند هيچ‌وقت
و خب واقعاً بعضي وقت‌ها آدمها گناه دارند كه آدم بي‌ملاحظگي كند
نتيجه اينكه من هميشه اينطور وقتها يك حالت خاك‌بر‌سري پيدا مي كنم
يك حالت عذاب وجدان‌دارِِ بدبختي كه آدم فكر مي كند لابد دختره كيفِ طرف را زده كه اينجوري است
نتيجه اينكه بد است كه اينطوري است، بد است كه من انقدر نگران بقيه‌ام
بد است كه بعضي وقتها دلم مي‌خواهد با كسي باشم يا فلان يا بيسار و فكر مي كنم شايد حق ندارم كه بخواهم
بد است كه همه جا آدم به بقيه حق بدهد به خودش ندهد
من هيچ جا به خودم حق نمي دهم و خيلي با خودم بدم، و اين اصلن خوب نيست

شباي لعنتي طعم گس بهار/تحويل سال نو تنها سر مزار

2010-09-28T13:49:00.000-07:00

قصه آن آدمه را شنيده ايد كه مي‌رود حرم امام رضا و انقدر دعا مي كند توي قرعه‌كشي بانك برنده شود كه حرم به صدا مي‌آيد كه بايد اول حساب بانكي باز كني؟
حالا قصه من را بشنويد
من آدمي‌ام احساساتي و سال به سال هم احساساتي‌تر شده ام (سلام شبهاي روشن؛ طبق معمول)
اين آدم احساساتي هر روز كه گودرش را باز مي كند مي زند روي دكمه جي ميل كه باز شود بلكه وسط اين همه ميل مسخره و مزخرف يك نامه الكترونيكي (ترجمه ايميل همين است؟) به دستش رسيده باشد
و هر روز صندوق خانه را (كه بابت نصبش دوازده هزار تومان گرفته اند لامصبها) چك مي كند بلكه نامه‌اي رسيده باشد
فكر مي كنيد در عرض ده سال زندگي مجازي چند بار اين اتفاق افتاده باشد؟
تقريباً هيچ بار
غير از آن دفعه‌هايي كه من رفتم آيزان مردم شده ام كه
- سلام فلاني،برايم فلان شعر را ايميل مي‌كني؟
- بله
يا فلاني اين يكي چيز را كه فلان جا نوشتي برام مي فرستي؟ - بله
حالا درد كجاست؟
اينجا كه من مثل آقائه كه حساب بانكي نداشت هيچ‌وقت آدمهاي احساساتي نداشته‌ام دور و برم يا داشته ام و احساستشان يكجورهايي "به تو چه" بوده يعني خب من را دوست داشته اند ولي عاشق يكي ديگر، يا من دوستشان بوده ام ولي بهترين دوستشان نبوده ام
خب آدم چه وقت براي كسي نامه مي نويسد؟ وقتي عاشق يكي باشد يا لااقل يكجور عاشقانه اي دوستش داشته باشد
و ديگر چه وقت براي كسي نامه مي نويسد؟ وقتي دلش تنگ باشد يا گرفته باشد و تو آنقدر با ارزش باشي كه بيايد دلتنگي هاش را براي تو بگويد، تو بهترين انتخابش باشي براي شنيدن
من هيچ‌وقت هيچكدام از اين دو تا نبوده ام
يعني هيچ‌وقت نشده كسي عاشق من باشد، قيافه من توي ذهنش باشد وقت باران، خيال من توي كله‌اش باشد وقت خواب، دستهاش را نگاه كند و ياد دستهاي من بيفتد
و هيچ وقت هم نشده آنقدر عزيز كسي باشم كه برايم از چيزهايي بگويد كه با هيچ كس ديگري نمي گويد، كسي دست دلش را پيشم رو نكرده،مي فهميد؟

من آدمي بوده ام تنها و سال به سال هم تنهاتر شده ام.

اين قصه اگر گويم با چنگ و رباب اولي

2010-09-11T08:53:00.000-07:00

از این صبح های سرد زمستان بود که من و مینا می دوییدیم تا سر خیابان که به اتوبوس برسیم
من چسبیده بودم به میله اتوبوس و نفس نفس می زدم
پرایده ایستاد کنار اتوبوس
خانومه پاهاش رو جمع کرده بود رو صندلی،سرش رو گذاشته بود روی پای آقائه و خوابش برده بود
توی اون ترافیک،توی اون صبح لعنتی درب و داغون،آقائه هر بار که دستش رو از رو فرمون بر می داشت می‌ذاشت رو شونه خانومه و یه فشار کوچیک بش می داد

2010-08-28T11:39:00.000-07:00

گودر شده خونه مون
یعنی یکی که خسته س پا میشه میاد،بقیه جمع می شن دورش
یکی پامیشه شونه هاشو می ماله، یکی واسش چایی می ریزه
یکی میاد می شینه کنارش دو تا می زنه پشت کمرش یعنی مرد باش
یه چند تای دیگه مون میان جمع میشن دور آدم که سرشو بذاره رو شونه هاشون و گریه کنه
یکی دیگه میاد عکس اینا می ذاره روحیه تزریق می کنه به جمع
خلاصه هر وخ مارو از این دنیا می ندازن بیرون یا می خوایم بیایم بیرون را می افتیم میایم گودر که آره فلان شده و اینو گفته و من اینو شنیدم و دلم ازین گرفته و الان کمک واسه این می خوام و الخ
گودر شده خونه امنمون
لااقل تا وختی واسه هم به آدمای واقعی تبدیل نشدیم می تونیم هی پناه ببریم به همدیگه،هی شونه هامون الکی هم که شده واسه همدیگه محکم باشه

2010-08-27T04:48:00.000-07:00

خیلی خیلی وقت پیش،یک شب از غصه مردنی،به نصیحت آقای آبستن یک برگه برداشتم،روش نوشتم "دایورت کن"
من آدم مریضِ یخچالی ام،یعنی اگر ده دقیقه پیدام نکردند می توانند دم یخچال منتظرم بمانند
این شد که برگه هه را بردم چسباندم روی در یخچال
یک دایورت کن بزرگ روی یک ورق A4
بعد هر کس که آمد خانه ما،دوست،آشنا،فامیل به جز بابام که هیچوخ نیامد،این برگه هه همانجا ماند
هر کس هم که دید یا نفهمید یعنی چه،یا اگر فهمید هیچ چیزی نگفت
حالا امروز عصر ما مهمان داشتیم
ازین مهمانهایی که خواهرم می رود پشت سر من برایشان درددل می کند و آنها هر چند وقت یکبار می آیند اینجا که من را نصیحت کنند و سه چار تا بارم کنند و بروند
خلاصه،خواهرم امروز یکهو یادش افتاد باید برگه هه را بکند،کندش
گفتم چرا می کنی،گفت بزرگ نوشتی
گفتم حالا به همین باید گیر بدی
گفت بزرگ نوشتی
بعد تا من بیایم به خودم بجنبم،برگه هه را که من نوشته بودم؛یادگار همان شب را؛ مچاله کرده بود بندازد دور،خودش هم دو تا برگه را شیک و پیک چسبانده بود روی هم،کلی هم قلب دورش کشیده بود و وسطش با خط ارثی خانوادگیمان که خط بدی هم نیست نوشته بود دایورت کن
من هم رفتم به شیوه گودری برایش نوت گذاشتم که "اگر امکانش بود که دور هر چیزی 4 تا قلب و دو تا گل کشید و شیکترش کرد احتیاجی به دایورت کردن نبود. شاید یک کسی یک شبی که داشت از غصه می مرد روی یک برگه نوشت دایورت کن که هم آن شب یادش بماند هم دایورت کردن،حالا نباید برگه اش را کند و مچاله کرد به جرم اینکه آن شبی که داشتی از غصه می مردی شیک ننوشتی"
بعد نوته را چسباندم بالای برگه هه
آمد گوشه در ایستاد نگام کرد گفت تو که زبون داری می گفتی واسم مهمه،من اگه می دونستم واست مهمه نمی کندمش،بعد هم رفت نوت من را کند
گفتم بچسبانش،گفت واسه من مگه نیست،گفتم نع،بعد نوت من و برگه خودش را برد چپاند توی آشغالی
خلاصه ما همیشه به همین مسخرگی که الان دیدید اعصابمان له می شود

2010-08-24T13:08:00.000-07:00

آقای رییس آقای خوبی است
از نظر من چه آقایی آقای خوبی است؟از نظر من آقایی آقای خوبی است که بدون اینکه نظر سوئی داشته باشد برای آدم اسمس بزند امیدوار است که آدم کاره را قبول کند
و بعد که آدم کاره را قبول نکرد به آدم یک کار دیگر پیشنهاد بدهد و اصلاً هم به فکر کلاس گذاشتن و این قر قمیش ها که ما به شما احتیاج نداریم و گور باباتان که نمی آیید نباشد
آقای خوب آقایی است که صبر می کند من سرِ کار بروم توی شرکتش و خودم بفهمم کارِ آنجا آنقدر درست حسابی هست که به من احتیاجی نداشته باشد
آقای خوب آقایی است که وقتی من یک گندِ نسبتاً متمایل به گنده زده م لبخند می زند و می گوید پیش می یاد
آقای خوب آقایی است که روز اول کاری حواسش به من هست و شرکتش انقدر گنده هست که حواسش را از من پرت کند ولی من می فهمم که حواسش هست
آقای رییس ولی یک مدیر حسابداری استخدام کرده که آقای خری است و چون خر یعنی بزرگ حتی خر هم نیست
چونکه به من می گوید یک فایل کلی صفحه ای را توی بیست بیست و پنج دقیقه با کلی غلط و زهرمار ادیت کنم و اصلاً هم نمی فهمد همینقدر هم که یک روزه کارش را انجام دادم خودش کلی هنر است
بعد هم همین که فایله طول کشید به من گفت،یعنی به من نگفت به خواهر رییس هم گفت که من خوب کار نمی کنم و من چکار کردم؟گریه
حالا نه اینکه بنشینم جلوی خواهر رییس و خودش زر زر گریه کنم ولی اشکم آمد و درست هم فهمیدید من دختر لوس تحفه ای ام و خودم هم قبول دارم که زرتی اشکم در می آید
و از فواید لوس بودنم همین بس که بدانید چون لوسم فکر می کنم همه به قدر خودم لوسند و هی ملاحظه زبانم را می کنم که به کسی چیزی نپرانم یا دل کسی را نشکنم و الخ
و بیشتر اگر می خواهید بدانید دو سال پیش یک شکری خوردم جواب فحش های کسی را با فحش دادم و هنوز مترصد فرصت معذرتخواهی ام و اینها همه ش بابت لوس بودنم است و نه هیچ چیز دیگر
خلاصه آقای رییس آقای خوبی است خیلی، ولی چون آقای حسابداری آقای بدی است ممکن است من اینجا را هم ول کنم و دوباره بیکار باشم

2010-08-17T13:32:00.000-07:00

2010-08-09T07:10:00.000-07:00

آقائه هارد را هل داد جلوم
-درست نیمشه،اطلاعاتتون هم پریده کلن
-این نوئه به خدا،ده روزم نیس عوضش کردم که
انگار هشت نه سال بچه م را بعد از بزرگ کردن یکهو گم کنم،یکهو زنگ بزنند بگویند مرد،تمام شد
همه عکسهام،خاطره هام،نوشته های خوب و بدم،آهنگهای عزیزم،فیلمهای توی هاردم،همه اش به فنا رفت
توی یک چشم به هم زدن
...
صندلی م را کشیدم جلو
-قلبم درد می کنه،بیشتر از این دیگه اینجا نمی مونم،تحمل استرس های اینجا نیست واقعاً
بعد بیکار شده م،یعنی از پسفردا می شوم
رییسم لبخند زد،متقابلاً،برعکس انتظار من
انگار نه انگار که هیچ کس نیست برایش برنامه بریزد،هیچکس نیست مشکلاتش را رو به راه کند،هیچ کس نیست با معلمهاش سر و کله بزند،هیچ کس نیست که فلان
دیدی یک وقتهایی توی هر نوع رابطه ای تا هستی می گویند که مهمی بعد وقتی می روند(می روی) انگار نبودی،انگار همه آن "بودنت" کشک بوده
اینجور وقتها من همه ش حسرتِ چرا زودتر دل نکندن را می خورم
حالا محلِ کار پردردسر گند که مهم نیست البته،جاهای دیگر زندگی دل آدم بیشتر می سوزد
به هر حال آدم بیکارِ بی پول احتمالاً خوشبختتر از آدم باکار بی پول است
...
کافی نت گرم است
با شلوغ خیلی
پشت سری هام دارند سر کاردانی غیرانتفاعی قزوین با یکجای دیگر بحث می کنند
من نشستم می چرخم توی گودر و اینجا می نویسم و ....
همیشه وقتی آمدی اینترنت چشم هات را روی یک چیزهایی ببند،یک چیزهایی را فراموش کن،سعی کن احمق باشی یا لااقل فضول نباشی
...
همه چیز انقدرها هم بد نیست،دو هفته دیگر،دو ماه دیگر،هشت سال دیگر،ده سال دیگر،اینا همه ش خاطره است
گیریم من حالا به خاطره های ده سال پیشم می گویم گور پدر حافظه با خاطره هاش

2010-08-05T11:38:00.000-07:00

2010-08-02T09:45:00.000-07:00

دراز کشیده م روی کاناپه دفتر
سرم و می ذارم رو دسته ش
گلناز هم روی مبل کناری خوابیده
بش می گم چی میشه فردا یه معجزه اتفاق بیفته،چی میشه فلانی فلانکارو کنه بعد عصرش اینجوری بشه و بعد هورا و اینا،چی میشه من کار پیدا کنم
هی ازین چی میشه ها می پرسم ازش
گلناز با همون لحن خوبش میگه آخی و می خنده

می گم جای پنجول گربه هه چه موند،نرفت بعد این چند روز
می گه کدوم گربه بود،می گم یه بچه سیاه که خیلی خوشگل بود ولی مریض بود فک کنم
بعد می گم فک کن الان این رییسه بیاد درو واکنه جفتمونو ببینه اینجوری،پرونده های توی اون کشو دومی رو می ده می گه برید خونه هاتون

می گم گلناز چرا اینجوریه دنیا ،گلناز می گه چه می دونم
من سرم روی دسته مبله،دلم نمی یاد به گلناز بگم چرا هیچوخ آدما روزای تولدشون خوشحال نیستن،می دونم می خواد فردا سورپرایزم کنه مثلن
می گم گلی،می گه جونم بعد یه جوری می گه جونم که به بچه های دو ساله می گن
من بغضم می ترکه یهو
چرا آدم هیچ موقع از پارسال تا امسال تولدش وضعش بهتر نشده پس؟

2010-07-30T13:02:00.000-07:00

بدون اینکه حرف بزند،تند تند رفت حموم،بعد یکجوری راه می رفت که یعنی من عجله دارم،جای مهمی دارم می رم،و چون با تو قهرم بهت نمی گم
بعد آرایش کرد،همانطور یکجور که من بفهمم عجله دارد،لباس پوشید و رفت
بعد که رفت زنگ زدم به آقای مخفف،دو سه بار توی یک مکالمه 45 دقیقه ای قهر کردم،وقتهایی که برای کسی که نسبتی با شما ندارد قهر می کنید احساس می کنید تهوع آورید،من هم تهوع آور بودم واقعاً
بعد وصل شدم اینترنت،در کمال شگفتی اولترا کار کرد،در کمال شگفتی رفت توی فیس بوک و من بعد از یک ماه چشمم به جمال پروفایلم روشن شد
نیم ساعتِ بعدش را داشتم توی خانه می دویدم و خودم را به هر چیز قابل کوبیدنی که می شد می کوبیدم،
یک عکس توی فیس بوک دیده بودم،که مثل وقتهای تصادف که آدم اولش داغ است خوشحالم کرد،و بعد که داغیش رفت کز کردم یک گوشه و غصه خوردم
عکسه هی یادم آورد که جمعه عصر است و هی یادم آورد که باید خفه شوم و هست که هست
تلفن را کشیدم،گوشیم را هم یکجایی گذاشتم که جلوی چشمم نباشد
بعد ده بیست صفحه شریک جرم خواندم،و هر سه دقیقه یکبار هی آمدم پای کامپیوتر عکسه را نگاه کردم،آه کشیدم و دوباره برگشتم سرجام
فیلم گذاشتم،فیلمه را هزار بار دیده بودم،حوصله م سر رفت،یکی دیگه
آمیلی گذاشتم،حوصله م سر رفت،آدم به غیر از شبهای روشن چه فیلم دیگری را می تواند این همه بار ببیند؟
نفهمیدم کی خوابم برد،با صدای در و بوی زرشک پلو مرغ همسایه های پایینی بیدار شدم
شب شده بود!
آدم تا آخر عمر دلش طاقت چند تا جمعه عصر بیاورد خوب است؟

2010-07-26T08:29:00.000-07:00

هر سال نیمه شعبان شیرینی نذر داره
روزای یکشنبه و چارشنبه هر هفته می ره کهریزک کمک ام اس ای ها
یه وختایی هم پامیشه می ره کمک فقرا و مدرسه هایی که مال بچه های بی سرپرسته و اینا
بعد اون روز که تو مترو بودیم سر دختر فال فروشه داد زد که چرا رو صندلی نشستی،پاشو اینجا جای "مردم"ه نه تو
بعد اون روز هم به اون بچه هه که همسایشونه گف "با اینکه مادرت بی سواده ولی خوب قرآن می خونه"
بعد یه چن باری هم به من گفته فلان و اینا
من دوسش دارم البته،فقط دیگه تحمل آدمای اینجوری رو ندارم!

2010-07-21T12:35:00.000-07:00

یک مدلی از زندگی کردن هست که من دوستش ندارم و لابد باید یک مدلی هم وجود داشته باشد که من دوستش داشته باشم
توی اولی،من هر روز سر کار می روم،صبح علی اطلوع،تمام طول روز را کار دارم،هر آدمیزادی من را یم بیند از حجم مسئولیتم تعجب می کند و الخ
حقوقم هم کم است
من هم خر نیستم که آنجا کار می کنم،منتها دو روز در هفته دانشگاهم که شده مصیبت برای کار پیدا کردن
توی این مدل اولی من دختر خیلی زیبایی نیستم،ولی لباسهای گل منگلی ای که می پوشم را خیلی دوست دارم
خودم به خودم می گویم خوش تیپ و برایم هم مهم نیست که بقیه اینطور فکر می کنند یا نه!
توی این مدل اولی من دوستهای خیلی خوبی دارم که اینجاش خیلی خوب است،اما دوستهام معمولاً غمگینند که اینجاش خوب نیست
و اینجاش که من کاری از دستم بر نمی آید دردِش بیشتر است
توی این مدل اولی من شبها خسته و کوفته می آیم خانه،یک چیزی کَل پَل می کنم می خورم،یکی دو تا فیلم می بینم و می خوابم
توی این مدل اولی حقوق من آنقدر کم هست که نشده یک دل سیر کتاب بخرم ،بخوانم و دلم از این قضیه خیلی گرفته ست
توی این مدل اولی مملکت خوبی ندارم،مردم همه گرفتارند،مردم همه شاکیند،خیلی وقت است(بدون غلو) یک آدم خوشحال ندیده ام،یک آدمی که بدون سگدو زدن بتواند زندگی کند
توی این مدل اولی قلب من خیلی وقت است که درد می کند،آنقد که من به دردش عادت کرده ام
توی این مدل اولی من همیشه دارم گریه می کنم و وقتهایی هم که می خندم باز یادم هست که کلی دلیل دارم برای گریه کردن
خب ولی لابد یک مدل دومی هم هست،یک مدل بهتر که من این همه می دوم برای آن یک مدل بهتر
شاید باشد
یعنی امیدوارم که باشد

غمت در نهانخانه دل

2010-07-20T11:46:00.000-07:00

حالا مثلاً سرِ همان راهروی پاساژ سر بر می گردانم می بینم نیستی
مثل بچه هایی که دستشان از انگشت کوچیکه رها شده باشد دلم می لرزد
بعد تو از پشت سرم کله می کشی و می خندی
انگشت کوچولوئه تو دوباره توی دستهام هست حالا
مثلاً
.
پی نوشت:وقتی نوشتمش یادم افتاد هوشمندزاده هم توی ها کردن همچو چیزی نوشته

2010-07-19T07:50:00.000-07:00

خیال کردم لابد اگر بگویم پاپیون مال کفشم نیست و مال لباسم هست خیلی مهم تر می شود.
برای آقائه توضیح دادم که لباسم یک پاپیون کم می آورد،ریختش خراب می شود.بعد گفت پیداش می کند.
نیم ساعت گذشت،خبری ازش نشد،فکر کردم دوباره زنگ بزنم،آقائه دوباره گفت پیداش می کند و خبر می دهد.
بعد دوباره خبری نشد.آقائه یک آقای ادا اطواری بود که از پشت گوشی یکجورِ عاقل اندر سرخوشی راجع به پاپیونه حرف می زد،انگار نه انگار که اگر من با یک جفت کفشی که یک لنگش پاپیون دارد و آن یکی ندارد راه بیفتم بیرون خودش اولین نفر ریسه می رود.
دوباره زنگ زدم،گفتم "عجله دارم،مسافرم"،فکر کردم لابد توی سرعت عملش تاثیر می گذارد،خیال کردم لابد براش مهم است که من الان همه بدبختی هام را گذاشتم کنار و فکر و ذکرم این شده اگر پاپیونه پیدا نشود یک جفت کفش قشنگم به گ.اه رفته ست.
آخرِ سر ساعت یک و دو ظهر زنگ زد،گفت یکجایی بوده،نگفت راننده پیداش نمی کرده،یا رزروشن آژانس گمش کرده بوده یا چی،فقط پرسید یک پاپیون طوسی است؟خواستم توضیح بدهم به این طوسی نمی گویند،بکشی خودِت را اسمِش نوک مدادی می شود.
خواستم بگویم آقا از آنجایی که کفشهای من سرمه ای است طبعاً پاییون روش طوسی نیست،خواستم بگویم تو کور رنگی داری یا چی؟ولی نگفتم،دیدم این آدمی که براش مهم نبود من مسافرم؛بدون پاپیونم لباسم خراب می شود؛از صبح تا حالا خودم را علاف زنگ زدنش کرده م چه فرقی دارد که بداند پاپیون و کفش و لباس و اینهام چه رنگی است
براش مهم بود که من بروم پاپیونم را بگیرم و دست از سر کچلش بردارم
برای من هم مهم بود که طرف بداند،این چیزی که برای او هیچ کوفت مهمی نیست،برای من یک کوفت خیلی مهم است.

2010-06-14T12:17:00.000-07:00

بعد نشسته ام فکر می کنم چطور بنویسم که دوست ندارم آدمهایی را که حراجی دارند
که همه احساستشان را بر می دارند می گذارند توی ویترین ،یا حتی مجانی می دهند دست مردم
نمونه؟دیدید اینهایی که گوشی تلفنشان زنگ می خورد بر می دارند می گویند:"جانم"
بدون اینکه بدانند طرف "جان" شان هست یا نیست
دیدید این آدمهایی که دیروز اتفاقی توی یک جمعی آشنا شده اند امروز برایت اسمس می زنند "عزیز"م چطوری؟
(بگذریم ازیکهو به دل نشستن ها)
مگر می شود آدمها همینطور الکی الکی "عزیز" بشوند
یا این آدمها را دیدید که دستهاشان،انگشتهاشان،لبهاشان حتی؛ توی حراج است؟
یا بدتر؛اینها که دلشان را هفته ای یکبار می دهند دست مردم،که دستمالی شده بیایند پس بدهند
من نمی فهمم اینطور آدمها را
دوست ندارم کلمه هام،دستهام،نگاه کردنم،ذوق کردن هام،دیوانه بازیهام،صبح بیدارکردنهام،دورت بگردمهام؛ را بگذارم توی ویترین
حراج کنم به همین راحتی
دلم نمی آید کلمه هایی که خرج آدمهای دوست داشتنی زندگی ام کردم؛ به همین راحتی عادی بشوند،تکه کلام بشوند،حتی اگر یک "فمیدی؟" ساده باشند که یک روزی ته "دوستت دارمها" نوشتمشان
من این آدمهای چوب حراج زدن به همه چیز را هیچ وقت نفهمیده ام

2010-05-31T10:26:00.001-07:00

عادت کرده م این دوشبی که با قطار رفت و آمد می کنم را توی راهرو(به شرط خلوتی) بایستم و سرم را بگیرم بیرون پنجره و باد بیاید و موهام توی هوا تاب بخورند و ...می دانید دیگر
یعنی کل دلخوشیم برای این همه رفتن و آمدن شده همین
بعد دیشب در کوپه بغلی باز شد و تو* خیال کردی من همان رقاصه فیلم های فارسی ام که ایستادم آنجا تا بشنوم که فلان ام و بیسار
من فقط دلم باد می خواهد و موهای آزاد و خنده های بلند
من همین دلخوشی های کوچکی که تو داری را هم ندارم
*:سوتفاهم نشود،منظورم از تو یک حکم کلی نیست،"تو" برایم همان شش نفر کوپه کناری اند و بس

قصه همیشه از دل شب آغاز می شده ست

2010-05-24T13:46:00.000-07:00

من دوست داشتم قصه را،حتی اگر اینطور نیست،اینجور تصور کنمش
دوست داشتم دختره،همین کوپه های کنار من،همین واگنهای بغل با یک روسری سورمه ای و گلهای صورتی سرش را تکیه داده باشد به پنجره
با یک "بغض بی قرار"
قلبش درد کند
نفسش بند بیاید
دلم می خواست قصه از دلتنگی آغاز شده باشد
گفتند جا نبوده برای اینکه آقائه با ما سوار شود،بیاید تهران؛ در عوض روی ریل قطار دراز کشیده پیِ چاره ای
من ولی دلم می خواست یک دختر ببینم که مثل برق بین واگنها می دود بلکه یک در باز پیدا کند،برود پیش آقائه،خبر از ماندنش بدهد،بعد یک دست دور کمر و دو تا چشم گریان از کنار قطار،یواش یواش بگذرند
پی نوشت:رفتنت/آنقدرها که فکر ميکني/فاجعه نيست/من مثل بيدهاي مجنون ايستاده ميميرم*
*:نزار قبانی و بنده از توی گودر دزدیدمش

2010-05-20T14:05:00.000-07:00

خودِ من هم یک روز آدم محکمی بودم
از این آدمهای تکیه گاه
از این آدمها که دلشان برای غم یکی دیگر بیشتر می تپد
از اینها که هر وقت بخواهی هستند
بعد نمی دانم کجای زندگی ام بود که یک روز نگاه کردم دیدم نیستم دیگر
این تکه از وجودم که سنگ صبور بوده؛ آب شده
نمی دانم کی شد که دلم طاقت نیاورد!با یک آهنگ غصه دار بغضم ترکید
مهربانیم خوددار شد
نه که خوددار شده باشد مهربانیم،دلم طاقت نداشت
می فهمید؟!بریده بودم از درد کشیدن
آدمِ صبر کردن نبودم بیشتر از این
حالا هی- به یک تنه کوچک حتی- می افتم زمین وشانه هام می لرزند و انقدر روی زمین می مانم تا یک دستی بیاید بلندم کند یا خودم به زور یک دستی پیدا کنم که با کمکش بلند شوم
همه اینها را برای این می نویسم که بگویم بابت همه همه سنگ صبوری های حالایِ آدمهای دیگری که آزارشان می دهم چقدر ممنونم
چقدر "مرسی ام" به قول آقای آبستن که این همه تنهام نمی گذارند توی روزهایی که شکسته م
پی نوشت:همین چند لحظه پیش داشتم به این یکی آقا هم می گفتم اینکه من بیایم این پست را بنویسم دلیل نمی شود که دیگر سر شماها غر نزنم و سیستم کنونی را تغییر بدهم،توقع همچو چیزی نداشته باشید :دی

2010-05-12T10:00:00.000-07:00

امروز اون پسر خوش قیافه ای که با من از اتوبوس پیاده شد،خیلی قبل از اینکه برسیم سر کوچه ای که می خواست بپیچه توش؛دست کرد تو کیفش و کلیداشو در آورد
آدمایی که اینهمه قبل از رسیدن کلیدشونو در میارن،یا مطمئنن هیشکی پیششون نیست،یا مطمئنن اونی که پیششونه منتظرشون نیست
پی نوشت:این روزها سراسر من درد می کند

2010-04-28T14:48:00.000-07:00

برگشته بودند یکجور سرزنش آمیزی می پرسیدند که اینکه بلاگر را فیلتر کرده باشند هم شد غصه؟
اینکه سایت ها و وبلاگها را می بندند هم شد غم؟
بعد یکجور عاقل اندر سفیه نگاهم می کردند
و من دوست نداشتم احمق به نظر برسم
نمی شود که آدم برای آدمهایی که دوست دارند دغدغه های بزرگ داشته باشند از دلخوشی های کوچک حرف بزند همینطوری
این شد که نگفتم برایشان که یکجایی وسط دعواهای زن و شوهری توی کاغذ بی خط رویا به جهان می گوید:"دلم به این خوشه که این فکر منه،خط منه"
بعد حالا من هی توضیح بدهم که نوشتن "زندگی کردن" بود برای رویا رویایی
خارج از دغدغه کیف خریدن شنگول و لباس نداشتن منگول و پول قبض آب و برق و تلفن بود
یا نمی توانستم بایستم برایشان توضیح بدهم که کتاب زندگی من است،چای تلخ نیمه شب،اینکه برهنه از حمام بیایم و زیر باران بهار بایستم به خیالبافی و شانه هام توی آغوش خودم باشد
اینها زندگی کردن منند
این آدمها باور نمی کنند،نه که نخواهند،نمی توانند
هم سن منند،هم نسل منند،هم باور نیستند اما،همدل نیستند لامصبها
این شد که برگشتم الکی گفتم که غم نان دارم،می نویسم که کار پیدا کنم
خیالشان که از آدم بزرگ بودنم راحت شد برگشتند سر لمباندن* شام نیمه کاره شان
*:این یعنی خیلی عصبانیم،یعنی صحنه شام خوردن بعد از آن سر تکان دادن کذاییشان خیلی در ذهنم اغراق آمیز تجسم می شود،یعنی اَه
پی نوشت:اگر زبانم لال بلاگر را یکجوری تخته کردند که نشد دیگر اینجا نوشت به حول و قوه الهی با همین آدرس به ورد پرس نقل مکان خواهیم کرد

2010-04-19T23:32:00.000-07:00

"یه امامزاده قاسم هست،خیلی حاجت دهنده ست
شوهر من می گه اونوقتی که باباش زنده بود فکش زیاد در می رفت،می رفت می خوابید توی امامزاده قاسم صبح که بیدار می شد خوب شده بود
یه بار همون پدر شوهرم برمی داره داداشش رو می بره اونجا داداشش هی اصرار می کنه شب جمعه باید بیایم اینجا حاجت بده
خلاصه می خوابن اونجا،نصف شب آقا می یاد به خواب پدر شوهرم می گه پاشو این سگ رو از خونه من ببر بیرون
الان دختر و داماد من که از تهران می یان اینجا از ترس اول می رن پابوس امامزاده قاسم"
اینها را خانومه که روی تخت دوم قطار خوابیده بود تعریف می کرد

جعبه جعبه استخون و غم پرچمای بی باد/کودکی نسل ما رو به قرنطینه فرستاد

2010-04-07T15:08:00.000-07:00

اين از آن دسته پستهايي است که به قول آقايی بهش مي گويند چ.س ناله
اينکه آدم بيايد دردهايش را اينطور رک و راست بنويسد شايد جرات زيادي بخواهد و من آدم شجاعيم لابد
حال من خوب نيست و همه اين حال خوب نبودنم شايد براي اين است که دارم آهنگي که رضا يزداني آخر طهران.تهران خوانده را گوش مي دهم و
وقتي توي سينما هم گوش مي کردم آنقدر گريه کردم که سردرد بگيرم و شانه هام توي سالن تاريک سينما به لرزه بيفتند
هر چه هست اين آهنگ آدم را ياد خيلي چيزها مي اندازد
.
حالم خوب نيست چون آهنگه من را ياد مدرسه راهنماييم انداخته،ياد مدرسه اي که نامه مي داد والدين بچه ها بيايند براي جلسه و توي جلسه به مادرها مي گفت بايد وقتي بچه هايتان حمام مي روند به آنها سر بزنيد يا بگوييد در را برايتان باز بگذاريند
ياد از بين رفتن خيلي حرمتها افتاده ام
ياد اينکه ژل مو چيز بدي بود،اينترنت مکاني بود براي قرار دادن سرهاي بريده
ياد ناظم سال اول دبيرستان که من را به جرم داشتن موهاي کوتاه مواخذه مي کرد
ياد اينکه مجله و کتاب خريدنم قرتي بازي بود
ياد اينکه خانواده سنتي ام محصول همين جامعه تنگ نظري بود که عقيده شخصي داشتنم را تحمل نمي کرد
ياد اينکه هنوز اين ديد سنتي اجازه خيلي چيزها را از من گرفته که حقم است راجع بهشان تصميم بگيرم
.
حالم خوش نيست و همه اين ناخوشي ام مال اين آهنگ لعنتي است
مال اين است که هيچ صفحه اي توي اينترنت باز نمي شود
مال اين است که دوباره يک عده به خودشان اجازه داده اند برايم بگويند که فلان چيز خوب است و فلان چيز بد
مال اين است که في-ل-تر شکنم کار نمي کند به خاطر دايال آپ بودن لابد
و اي دي اس ال نمي شود بگيرم چون خط آزاد ندارد توي اين منطقه
حالم خوش نيست و همه ناخوشي ام ازين است که اگر کسي بپرسد چرا گريه مي کني و من بگويم به خاطر اينکه اينترنتم دايال آپ است لابد مي خندد بهم
آن "کسي" نمي داند که توي اين مملکت به غير از اينترنت هيچ دنياي "بهتر"ي وجود ندارد،هرچند اين دنيا مجازي باشد
.
حالم خوش نيست و همه اش به خاطر اين است که از ديشب تا حالا يادم افتاده که يک زنم و چقدر زن بودن درد دارد
يادم افتاده که سيزده ساله بوده ام،چيزي از زنانگي حتي نمي دانستم چه رسد به رابطه هاي دو نفره،که يک آقايي توي کوچه باريکي که به مدرسه مي خورد نشانم مي دهد که چه فرقي با من دارد
و من جرات نمي کنم تا براي کسي بگويم براي چه يک هفته تمام گريه کردم
هيچ کس نبود آن وقت که بشود بهش گفت
حالم خوش نيست
يادم افتاده چقدر ترسيدم آن وقت که کله آقاي همسايه را پشت پنجره ديدم،ترسيده ام از اينکه دستم را راننده تاکسي گرفته بود و ول نمي کرد
بدم مي آيد از اين همه نگاه هاي حریص توي خيابان و مغازه و ...
.
حالم خوش نيست و همه اش به خاطر اين است که چند شب پيش که توي ترمينال نشسته بودم منتطرِ اتوبوسي که بَرَم گرداند به تهرانِ گندِ دوست داشتني دلشوره داشتم،تنم مي لرزيد،بغض کرده بودم
و اصلاً نمي دانستم که چرا اينطور شدم يکدفعه
بعد که به خودم آمدم ديدم مال صداي موتورهايي است که دارند چرخ مي زنند،از آن وقتي که چماق به دستها با موتور دنبالم افتادند و تا جايي که دستشان مي رسيد کتکم زدند از صداي موتور مي ترسم
.
ناخوشم و همه ناخوشي ام شايد مال اين است که نصف شبها صداي هق هق از خواب پريدنم توي تنهايي اين خانه مي يپچد و کسي نيست کز کنم کنج آغوشش، چون خيلي از آنها که دوست داشته ام خوابيده اند کنج سينه قبرستان
و آنهايي که مانده اند را بريده ام ازشان
و لابد به خاطر آبروداري نمي شود که آدم بيايد بنويسد دردش چيست که چند سال است کز کرده کنج تنهايي خانه اش و جاي زخم زبان آدمهايي که يک روز عزيزش بوده اند روي ذهنش مانده و مي سوزد
حالم خوش نيست و همه اش بخاطر اين آهنگ لعنتي است
پی نوشت:لینک دانلود آهنگ را هم خواستم بگذارم که دیدم مال آن کسی است که آپلودش کرده،شاید نخواهد خب!

در جستجوی رنگین کمون/همگی از خونه زدن بیرون

2010-03-30T06:11:00.000-07:00

نشسته بوديم توي کلاس شماره 2 طبقه دوم،درس بخوانيم مثلاً براي امتحان ساعت بعدمان
از اين درس مزخرفهاي اختياري بود که اجباري بايد بگذراني
از اين حفظ کردنيهاي الکي که همه طول ترم کلاسش،به قورمه سبزي خوردن و خنده و توي بغل هم روده بر شدن من و سيبت گذشته بود
از اين کلاسهايي بود که يکهو صداي هايده از موبايل يکي مي پيچد
از اين کلاس خوشحالها که ما به قول استادش لوج نشين هاش بوديم
حالا سر امتحانش همه جمع شده بوديم و از جزوه هر کسي يک تکه را حفظ مي کرديم
آستر مانتوي من پر از تقلبهاي اتو شده بود و جيب هاي سيبت تکه هايي بود که من نرسيده بودم ضميمه خودم بکنم
رها داشت کله اش را مي خاراند بلکه محتويات توش تحريک شود
عصباني که شد سرش را آورد بالا گفت لعنتي مث الکل مي مونه،نخونده مي پره
...
سيبت نصف شب زنگ زده،يادش افتاده بايد قبل از اينکه بچه ماري به دنيا بيايد برويم خانه ش
بعد از اين همه سال گلار،رها را گذاشته رفته که زنِ يکي ديگر باشد
نادر قزوين زندگي مي کند
سحر را اتفاقي روزي که رفته بودم مدرک بگيرم توي پله ها ديدم،سلام کرديم و تمام
اردي تا حالا احتمالاً از ايران رفته است
ساسان زن گرفته و سربازي رفته و يک کارمند عادي است
آزي ما را "خاطرش نيست"
از سينا بي خبريم
و احتمالاً به جز من هيچکس آنروز را که تقلبهامان را معامله مي کرديم به ياد نمي آورد
پی نوشت:1.اسامی مستعار است
2.عنوان مال آهنگ کیوسک است که اینجا می توانید دانلودش کنید

2010-03-12T08:50:00.000-08:00

زنهای معمولی رو میشه دوس داشت

به زنهای معمولی میشه احترام گذاشت
با زنهای معمولی میشه احساس خوشحالی کرد
با زنهای معمولی میشه خوابید
با زنهای معمولی میشه پیاده روی کرد
با زنهای معمولی میشه مهمونی رفت،حتی میشه به جمع دوستا معرفیش کرد
میشه دست پخت زنهای معمولی رو دوست داشت
میشه از اینکه کنار آدمن احساس خوشبختی کرد
ولی نمیشه عاشقشون شد،هیشکی عاشق زنهای معمولی نمیشه
واسه همینه که معمولی بودن درد داره

ياد باد آن که چو ياقوت قدح خنده زدی/در ميان من و لعل تو حکايت‌ها بود

2010-03-05T14:51:00.000-08:00

وقتی بر می داری از آنطرف :دی برای من می فرستی،یا خنده سِند می کنی،مراعات حال من را هم بکن
که همیشه با خنده ها از خود بیخود شده ام
یا یاد بعضی خندیدن ها افتاده ام و همینطور که اشکهام یکی یکی چکیده؛ لبخند زدم از یادآوری صداشان
اصلاً بعضی خنده ها هستند که درد دارد یادآوریش
خنده آخرین بار اند،بعد زمان که گذشته انگار به جای از بین رفتن پررنگتر می شوند توی ذهن آدم
یادت می ماند کجا سرت روی شانه کسی بوده و خندیده و تو انگار دنیا را بهت داده اند
یا یادت می آید آخرین باری که زل زدی توی چشمهای خسته کسی و او آخرین لبخند عمرش را تحویلت داده و بعد دیگر نبوده
یا یادت می آید یکجایی از زندگیت که دلت لک زده بوده برای صدای خنده کسی و چقدر برای نبودنش اشک ریختی
وقتی بر می داری همینطور تند تند از این آیکن ها می فرستی وقتی صدای خنده ات نیست،حواست به حال من هم باشد

2010-03-03T12:21:00.000-08:00

عمو علي که از اهواز مي آمد شبها راديو را بر مي داشت مي برد اتاق آخري و گوشش را مي چسباند به بلندگو و هر چند دقيقه يکبار سرش را تکان مي داد

عمو علي هر سال که از اهواز مي آمد مي گفت يک آقاي رمالي آنجا هست که مي گويد امسال رژيم عوض مي شود

عمو دوست داشت رژيم عوض شود و من آن وقتها نمي دانستم چرا!

خودش هم هنوز گمانم نمي داند دقيقاً چرا

امسال،بعد از سه چهارسال که ديدمش گفت به رضايي راي داده،حرفي از رمالي نزد،نگفت امسال رژيم عوض مي شود يا نه

گفت اهواز دو سه روزي شلوغ شد و بعد هم مردم را آنقدر ترساندند که کسي چيز ديگري نگفت

حالا من نگرانم

نگرانم صدای آمريکا هم به همه عموها گفته باشد هيچ رمالي نمي تواند بگويد کي رژيم عوض مي شود

و همه عموها فهميده باشند رمالها هيچ وقت درست نمي گويند

هيچ معلوم نيست کي ما پيروز مي شويم

پی نوشت:درست است که اصلاً معلوم نیست کی به نتیجه می رسیم ولی آقای الف میم راست می گویند،همین قدر که خواب راحت ازشان گرفتیم یکجور پیروزی است

که لبت حيات ما بود و نداشتی دوامی

2010-02-17T14:12:00.000-08:00

زنگ زده بودم که قضیه دیگ شله زرد و پیرسینگ دماغ دختر عمه کوچیکه را تعریف کنم
فکر می کردم خیلی بانمک باشد که بدانی بابای دخترعمه کوچیکه چه چیزهایی می گفت و بین فامیل؛ سرِ دیگ شله زرد از آن حرفهایی می زدند که تو را از آن عصبانی های قشنگی می کرد که من دوست داشتم
زنگ زده بودم بگویم برف که آمد،آن همه سنگین،از سر ویلا تا سپهبد قرنی هی خوردم زمین و بی خیال خندیدم
زنگ زده بودم تعریف کنم هیچ انتظارش را نداشتم،در خانه را که باز کردم تا زانو رفتم توی برف
تو حوصله شنیدن نداشتی
گفتی بماند برای بعد
ماند برای هیچ وقت دیگر

2010-02-02T10:51:00.000-08:00

آدم* بالاخره یکجایی از زندگیش می فهمد چه جور آدمی است
می فهمد آدمِ شب بیداری و نصف شب کتاب خواندن و پتوپیچ زیر ستاره ها ایستادن است
یا آدم بربری تازه گرفتن و سر صبح صبحانه خوردن و خیره شدن به لکه ته مانده ماهِ دیشب است
آدمها یکجایی از زندگی -شاید دیر یا شاید زود- می فهمند کجای قصه زندگی کردن ایستاده اند
می فهمند آدمِ کفشهای کتانی و شلوار لی اند یا آدم کفشهای مجلسی و شلوار پارچه ای
یکجایی از زندگی یکهو می فهمند خل اند،دیوانه تر از خانم و آقا بودن اند،وقت رد شدن از خیابان جیغ می کشند،قدم هاشان را با ریتم آهنگ توی گوششان می رقصانند،صدای جینگ و فینگ می دهند وقت حرف زدن و طول لبخندشان طول دندانهاست
لابد بالاخره آدم،بعدِ از دست دادنها،بعد مردنها،بعد عاشق شدن،بعد ناامید شدنها،یکجایی خودش را باور می کند و می فهمد چه جور آدمی است
و می فهمد قرار نیست اتفاق خاصی بیفتد،زندگی کردن گویا به همه همین چیزهایی می گویند که گذشته،که هست**
*-خیلی ها هم نمی فهمند،خیلی آدمها هستند که توی زندگیشان هیچ اتفاق خاصی نیفتاده و هیچ وقت هم نمی فهمند آن سطح همواری که دارند ازش می گذرند هیچ لطفی ندارد،هر قدر هم هی به "شرایط عادی" خودشان ببالند
**-جدی

2010-01-29T12:28:00.000-08:00

نمی دانم
به خاطر تو است که بغض کرده ام یا به خاطر خودم
نمی دانم به خاطر تویی است که امشب لابد گوشه زاویه خانه مصیبت زده ات نشسته ای و اشکهایت یکی یکی بی صدا گوشه روسری ات می چکد و هی به درد مادر بودنت فکر می کنی
یا به خاطر تو است که لابد حالا جلوی ظرفشویی یکهو بغضت شکسته و صورتت را لای دستهای کفی پنهان می کنی و شانه هات می لرزند
هیچ نمی دانم برای تو اشک می ریزم که تنها راه افتادی کنار اتوبان و خیابان های خاموش و صدای هق هقت لابلای صدای تلخ گذشتن ماشینها گم می شود
یا به خاطر تو است که روی تختت خوابیده ای و خیره شدی به مانیتور خاموش و اشک هایی که از گوشه چشمهایت سرازیر شده بالشَت را خیس کرده
یا شاید به خاطر تو که میله های زندان را صدبار شمرده ای و منتظری وقت رفتنت برسد و نمی دانی آنهایی که قلبت برایشان می تپد کجای این مملکت غریب نان و اشک می خورند بخاطرت
نمی دانم به خاطر توست که توی نوزده سالگیت رفتی یا بخاطر آنها که بی محاکمه محکوم اند به مرگ،تا خونشان بشود محافظ پایه های شکسته تختِ حکومت
نمی دانم بخاطر غریبی توی وطن است که دل همه ما شکسته،یا بخاطر وطن غریبمان است که دارد ذره ذره از بین می رود جلوی چشممان
پی نوشت:چه دردی دارد این روزها زنده بودن

2010-01-19T12:19:00.000-08:00

آن شب دو تایی داشتند از روبروم می آمدند و دست آقائه دور بازوی دختره گره خورده بود
بعد دختره داشت یک چیزی را با آب و تاب تعریف می کرد و لبخند می زد
گونه هاش برجسته بودند و بانمک
آرایش هم نداشت
از اینهایی بود که به طرز عجیبی بعد از هر کلمه ای که می گویند آدم دلش می خواهد ببوسدشان
بعد؛فکر کنم وسط حرفش دقیقاً؛یکهو رویش را از آقائه برگرداند سمت ویترین مغازهه
آقائه،یکجور آرامی که دختره نفهمد،پشت سرش را بوس کرد و یک نفس راحت کشید
من که از روبرو می آمدم یک لبخند گل و گشاد (به امتداد هنوز) روی صورتم نشست،ولی اگر آقائه اعتراف نکرده باشد دختره هنوز نمی داند آن شب یک کسی بوسیده اش
و فقط منم و آقائه که خبر داریم
پی نوشت: :دی

2010-01-15T11:35:00.000-08:00

نشسته ای جزوه هات را ورق بزنی یک شعر گوشه اش پیدا می کنی که دستخط خودت است اما انگار اصلاً نشنیده ایش،می گیردت یکهو، می آید یک لبخند قشنگ می نشاند گوشه لبت
یا اینکه همینطور الکی الکی داری زیر و بالای گوشی ات را می گردی،بعد می بینی توی تمپلِیت سیو کرده ای"والله شهر بی تو مرا حبس می شود"
بعد تا شب هی زیر لب می گویی والله شهر بی تو مرا حبس می شود و هی الکی الکی توی دلت قند آب می شود
یا اینکه توی تاکسی چشمهات را می بندی،پایت را مثلاً روی پدال گاز فشار می دهی،بعد اگر آقائه رسید ثانیه های آخر از چراغ سبزه رد شود امروز روز توست اصلاً و تا شب وقت راه رفتنت توی خیابان هم حتی قدم هات می رقصند
اصلاً بعضی روزها الکی الکی خوبند
مثل دیروز
شکل خل و چل بازی اند،شکل خنده های بی دلیلِ الکی قشنگند
شکل هوای بلوار کشاورز و کوچه پس کوچه های نیاوران و سکوت سرخوشانه لارستان اند
پی نوشت:خداحافظ گاری کوپر هم که دست بگیری و عاشق لِنی هم اگر باشی،روزت محشر می شود (با ترجمه سروش حبیبی برای صدمین بار هم که بخوانی اش کم است)

2010-01-11T11:09:00.000-08:00

آقائه چشمهای آرامی داشت
چشمهاش صاف صاف بودند،مثل یک نقطه ای که خطش کنی،بعد خطه را دو تا کنی،بعد دو تایی را باز به هم برسانی و باز نقطه شان کنی و مسیرت هم هیچ توی این خطاطیِ عجیب، کج نشود
بعد آقائه موهای آرامی داشت،موهاش تا روی گردنش بلند بود،و هیچ پیچ و تابی هم نخورده بود
آقائه ریش داشت،از آن جایی که من نشسته بودم فقط می شد گوشه ریشهاش را دید
من چشم از آینه برنمی داشتم،آقائه را دوست داشتم
خوب بود
از آن آدمهایی بود که باید سرت را روی شانه هاش می گذاشتی،هق هق می کردی و بعد بی حرفی،قصه ای،ماجرایی،نگاهش می کردی و می رفتی برای همیشه و همین!
اینها را می نویسم که یادم نرود آقائه مرد آرامی بود و چشمهای پف کرده من؛ دلش برای همه چشمهای آرام دنیا تنگ شده بود

2010-01-05T00:57:00.000-08:00

من بعضی وقتها عاشق آدمهایی می شوم که کم هستند
یعنی حضورشان انگار کمتر باشد ولی همانقدری که هستند برای اینکه تو را شیفته خودشان کنند کافیست
مثلاً همین که آن زن افغانی توی تنها دو بار زندگی می کنیم می گوید:" من از شهرزاد چیزی نپرسیدم،گفتم بالاخره زندگیه دیگه بالا و پایین داره" کافیست تا من دوستش داشته باشم و یادم بماند او با همه سادگیش می داند بعضی وقتها نباید قصه آدمها را پرسید
یا همین که دیشب از توی تاکسی خیره شده ام به بیرون و می بینم آن خانومه که خیلی زینگول است وقت راه رفتن دستش را می گذارد پشت کمرِ دوستش؛ یکجوری که یعنی من حواسم به تو هست،مواظبت هستم،دارم حرفت را گوش می کنم،کافیست تا خانومه که زینگول است را دوست داشته باشم
همین که آقای راننده وقتی ازش می پرسم چقدر تا فلانجا بدهم خدمتتان می گوید:" فلانقدر دخترم"،کافیست تا من مثل یک بابا دوستش داشته باشم و دلم بخواهد وقت پیاده شدن بوسش کنم
یعنی می خواهم بگویم لازم نیست که آدم حتماً کسی را کامل بشناسد،بعضی آدمها حتی اگر یک لحظه هم باشند توی آن یک لحظه ثابت می کنند که خوبند،و همان یک لحظه برای اینکه به اندازه یک عمر دوستشان داشته باشی کافیست

... و به دست غم سپردی

2010-01-04T02:09:00.000-08:00

خبر دادم که کار واجبی دارم که باید حتماً انجام دهم و دیرتر می رسم
گوشی را که قطع می کنم حوله بنفشم را گره می زنم بالای سینه ام
موهایم را می گذارم همینطور یکی یکی قطره هاشان را قل بدهند روی کمرم
دکمه ولوم را تا ته فشار می دهم،دراز می کشم کف زمین و چشم هام را می بندم و سیب گاز می زنم
باید می شد بعضی وقتها مرخصی چند روزه گرفت و از دنیا رفت

نامه شماره 2 به ملت غیر منافق

2009-12-31T02:49:00.000-08:00

من روی نیمکت درست پشت مجسمه حضرت مریم نشسته بودم
و داشتم شما را می پاییدم که از راهپیماییتان برمی گشتید
کتاب محاکمه روی پایم باز بود و هی به خودم می گفتم حواسم به کتاب است
نبود خب،چشمهام پی شما می دوید هی
نه مشت گره کرده داشتید نه بغض فروخورده
انگار رفته باشید پیک نیک
آنقدر خیالتان راحت بود که بچه هایتان را با خودتان برده بودید
آنقدر خیال سبکی از بی آزاری ما داشتید که بچه مدرسه ای هایتان را -بی اذن پدر و مادر لابد-آورده بودید راهپیمایی
آنقدر اطمینان داشتید ما بهتان حمله نمی کنیم،ما اهل کوکتل مولوتف و نارنجک نیستیم،ما حتی شما را با صدای ترقه آزار نمی دهیم که با خیال آسوده راه افتادید و هی به ما انگ منافق زدید و محکوممان کردید به مرگ
آنقدر خیالتان راحت بود که ما راه نمی افتیم پی نام و نشانتان،مغازه تان را آتش نمی زنیم،خانه تان را خراب نمی کنیم،که مثل ما نه به ماسک نیازی داشتید نه به دستمال و شال برای پوشاندن صورت هایتان
آنقدر دلتان به بی آزاری ما گرم بود که حتی نیازی به حضور گارد ویژه تان هم احساس نکردید
نگویید که اعتقاد داشتید،نگویید با تکیه بر ایمانتان راه افتاده بودید توی خیابان،محض رضای خدا حرف از چیزهایی بزنید که برای آدمهایی که شما را می شناسند باور کردنی باشد
شما اگر سنگ دست ما ببینید تا هزار فرسخی می دوید؛چه رسد که پای آتش و گلوله میان باشد
فقط وقتی رسیدید خانه هایتان،فقط به قدر یک ثانیه فکر کردید این وحشی هایِ روانیِ جانیِ حرمت شکن چرا امروز حتی یک فحش هم نثار شما نکردند؟!
بعد نوشت:این پست را هم بخوانید که خاصیت کاربردی دارد در مورد قشر شناسی،به جان خودم

2009-12-19T13:26:00.001-08:00

سر من روی آرنجم بود وخوابیده بودم روی میزهای پلاستیکی سلف
همینطور الکی داشتم جزوه دیفرانسیل را ورق می زدم
دو تا شستش روی صفحه کلید موبایل تند تند جا به جا می شد
بعد همان جورِ دوست داشتنی-یکجور راست راستکیِ از ته دل-می خندید
یکجوری نگاهش کردم که یعنی چه کار می کنی؟
نکرد سرش را بالا بیاورد،همانطور مشغول گفت: ماهی بازی می کنم
دو سه دقیقه بعد؛وقتی باخت؛گوشی ش را گذاشت کنار دست من و انگار جدی جدی لباس غواصی پوشیده و رفته بوده زیر آب داشته با یک دسته ماهی بازی می کرده؛یکجور واقعاً متعجبی گفت:ماهیاش باهوشناااا
...
دیروز بعد از این همه وقت زنگ زده،( می خواهم گله کنم که یادت رفته برای عروسی دعوتم کنی ولی از مِن مِن اش می فهمم حرف دیگری هست برای گفتن)*
-رفته بودم آزمایشگاه
-اِ،آزمایشگاه واسه چی؟
-ایدز و هپاتیت و اینا
-آهاااا،فک کردم حامله ای
بعد خندید
-حامله ای؟؟
-حامله م
و بیشتر خندید
...
*:این تکه فقط جهت تنویر افکار عمومی و بخاطر تذکر آقای ویارهای پسری آبستن من باب غلط انداز بودن مطلب است

2009-12-12T09:26:00.000-08:00

خانومه چاق است؛خیلی
من که می خواهم سوار شوم به زور خودش را تا آنجا که می شود می کشد سمت آن پسره که ته نشسته
در را که می بندم می گوید ببخشید دخترم
و ببخشیدش خیلی غم دارد
ببخشیدش یعنی ببخشید که انقدر چاقم
ببخشید که جایتان تنگ است
ببخشید که اگر تو بخواهی مرا برای کسی تعریف کنی اول می گویی :یک خانوم خیلی چاق
ببخشید که من مانکن نیستم،زن جذابی نیستم
ببخشیدش شبیه تمام وقتهایی است که یک "تو"یی خیره شده به یک "من"ی و یکجوری نگاه می کنی که خجالت بکشم و ته دلم بگویم ""ببخشید که از این بهتر نیستم" و بغض بگیردم

هی سعی می کنم که تو را کیمیا کنم/هی دستهای مسگر من درد می کند

2009-12-07T10:06:00.000-08:00

بعدش ديگر آن آدم قبليه نيستي
يکي مي شوي غريب،غربتت هم توي خاطره هات گم است
يعني آنجايي که بايد بخندي لبخندت درد دارد
جاي آن زخم قديمي روحت گوشه لبت مي نشيند و چشم هات دودو مي زند
خنده هات تو را ياد يک وقت ديگر مي اندازد؛گريه هات روحت را سبک نمي کند
به آدمهاي بازمانده از جنگ مي ماني
جنگ يکجايي از روح تو ادامه دارد،حتي اگر توي دنياي واقعي تمام شده باشد
آدمهايي که يکجايي از زندگي چيزهاي باارزش از دست داده اند يا براي به دست آوردن چيزهاي باارزش جنگيده اند مي فهمند منظورم چيست
مي فهمند که حتي اگر برنده غائله بوده باشند،حتي اگر چرخ روزگار جلوي همتشان سر خم کرده باشد هميشه يک جايي ازقلبشان خالی است
هميشه يک بغض پنهاني توي گلويشان چنگ مي اندازد،هميشه جاي کبودي که زندگي کاشته پاي چشمشان مي ماند
اینجور که باشی طاقت ماندن نمی ماندت
بزرگترین آرزوت می شود جا گذاشتن خودت جایی و رفتن پی یک "من" تازه
یک من بی خاطره

پي نوشت:اين جنبش اگر پيروز شود که دير يا زود مي شود،ما آن آدمهاي قبل نيستيم،آن نگاه قبل را توي چشمهامان نمي شود ديد،يک زخم دسته جمعي داريم که خاطره اش را نسل بعد توي غم چشمهامان خواهد ديد

هر جا که قدم نهی تو بر روی زمین/بر مردمک چشم نگاری بوده ست

2009-11-27T11:26:00.000-08:00

هميشه جمع مي شديم روي سکوي زير تخته و من سرم را مي گذاشتم روي سينه گايانه
و با صداي بلند شعر مي خواندم
شعرهايم را از مادربزرگم ياد مي گرفتم،بيشترشان هم لالايي بودند يا چيزهايي که لااقل براي من لالايي معني مي شد
مال آن وقتي بودند که سرم روی پایش بود و با موهايم بازي مي کرد و شعر خواندنش که تمام مي شد من مي خواندم
مي خواندم و مي گفت "صدات به مادرت برده،او هم که مي خواند دل آدم مي گرفت"
القصه،سرم را مي گذاشتم روي سينه گايانه و همان شعرها را مي خواندم؛ با صداي مادر و سوز مادربزرگ
مدرسه که تمام شد يادم رفت
غرق شدم توي تنظيم فلاشر،توي زاويه پاهاي بچه هايي که از دوربين مي ترسيدند،توي فوم هاي عکاسي
غرق شدم توي ترموکوپل و ناحيه اتصال سرد
از صفحه کنترل فضاپيما شنيدم و از راديوهايي که با ناودان مي سازند
بعدتر غرق شدم توي کرايه خانه و قيمت نان و نرخ برنج هاي گلستان
تا همين چند وقت پيش که سرم کنار سر سيبَت بود و بعد از مدتها براي يکي ديگر خواندم
گفت چه خوب "کوير" مي خواني
نگفتمش؛که اين من نيستم،صاحب شعر خاک شده و صاحب صدا گِل

نامه شماره یک به خدا

2009-11-14T09:57:00.000-08:00

خدایا سلام
من ایلونکا هستم،صدای من را از جنوب غربی آسیا،کشور ایران،شهر تهران می شنوید
خدمت شما عرض شود که گله مندم و ترجیح دادم از آنجایی که می گویند شما همه چیز را می دانید پشت سرتان حرف نزنم و بیایم جلوی روی خودتان و در محضر چند تا شاهد گله گزاری(گذاری؟) کنم(اگر لفظش را درست یاد گرفته باشم)
خدایا اگر نمی دانید یا خودتان را به بی خیالی زدید بدانید و آگاه باشید که ایران وضعش خیلی خراب است
یعنی خرابهااا
راستش قضیه گویا تقریباً از صد سال پیش شروع شده که ما،یعنی در واقع اجداد ما فهمیده اند که چند کله احیاناً بهتر از یک کله کار می کند و اینکه یک نفر گفت هر غلطی بکنید دلیل نمی شود آدم برود همان غلط را بکند
شما اگر یک نگاه به پرونده هایتان بیندازید می بینید که مشروطه و محمدعلی شاه و رضاخان و محمدرضا شاه و خمینی اسم هایی اند که همینطور در راس گزارشهای ایران ردیف شده اند
خلاصه ما از صدو خرده ای سال پیش(بلکم بیشتر حتی) داریم می جنگیم،کتک می خوریم،عده ای از ما را می کشند و بقیه را شکنجه می دهند،یکبار وقتی پدرو مادرهایمان سی سال پیش می روند بجنگند انگ متعصبان متحجر مذهبی را می خورند و یکبار هم حالا به ما انگ بچه قرتی های بی دین و ایمان می زنند همه اش برای اینکه ما معتقدیم که چند تا کله عاقل بهتر از یک سر بی عقل می تواند مملکت را اداره کند
و همه اش برای اینکه ما می خواهیم آزاد باشیم،می خواهیم خودمان بگوییم رییس جمهورمان چه کسی باشد،می خواهیم خودمان آدم هایی که قرار است بروند برایمان کتاب بکن و نکن بنویسند را تعیین کنیم،می خواهیم خودمان تصمیم بگیریم که مسلمان های دیندار و مومن باشیم یا بچه قرتی های لامذهب (به قول اینها)،یعنی می خواهیم این دوستان که دچار سوتفاهم "با ما در یک قبر خوابیدگی" شده اند سوتفاهمشان برطرف شود و بدانند که شما فرموده اید که اجباری نیست که ما حتماً به دین اینها (که بنده به شخصه بعید می دانم آن دین مورد نظر شما باشد )ایمان بیاوریم
خلاصه اینکه این آدمها دروغ می گویند،پول نفتی را که مصدق همه زندگی اش را پای ملی کردن آن گذاشت و بعد از آن نسخه اش پیچیده شد به فنا می دهند و هفتاد و خرده ای میلیون آدم دستشان به این "ثروت ملی" شان نمی رسد
خدایا،اینجا تولید کننده ها ورشکسته شده اند،چون ما بوگیر کفشمان هم جدیداً ساخته دست برادران زحمتکش چینی است،آنهایی هم که پیش تولید کننده ها کار می کردند کار ندارند طبعاً
اینجا کارمندها کار نمی کنند،چون توی اداره ها کاری برای انجام دادن ندارند یا اگر هم دارند آنقدر خودشان گرفتاری دارند که حوصله انجام کارهای مردم را ندارند
اینجا موقع استخدام توی اداره ها از شما نمی پرسند چه کاری بلدید از شما می پرسند اول کدام پای مبارک را توی توالت می گذارید
اینجا دروغ گفتن ساده ترین کاری است که آقایان باصطلاح حاکم انجام می دهند،اینجا یک رسانه ملی برای مردم درست کرده اند که شعور مردم را به سخره می گیرد
اینجا همه غمگینند،همه دلشان شکسته خدایا،همه گرفتارتر از آنند که عاشق باشند،خوشحال باشند،دوست باشند،با هم بازی کنند
اینجا همه گرفتار یک عده آدمی اند که می گویند از شما مجوز گرفته اند که کلی بلا سر ما بیاورند
اینجا ما فرق عزا و عروسی را نمی دانیم چون توی تلویزیونشان می
گویند شما خواستید ما همیشه غصه بخوریم
خدایا، ما هم داریم زیادی غصه می خوریم و محتاج اینیم که شما به اینها بفهمانید ما دوستشان نداریم و من مطمئنم شما هم آدمهایی را که دارند تمام جوانی ما را به گ-ا می دهند دوست ندارید
لطفاً یک کاری که خودتان بلدید و می دانید حال اینها را می گیرد انجام دهید

موتوشکرم
ایلونکا

.

2009-10-25T11:08:00.000-07:00

خانومه نشسته بود روبروم روی صندلی اتوبوس
پلکهاش باد کرده بود
هی سعی می کرد اشکهاش نیاد
دو سه بار زیر چشمی منو نگاه کرد و لبخند زد
یه جوری که انگار احتیاج داشت یکی پاشه بره دستش رو بذاره روی دستاش و باهاش گریه کنه
من باهاش گریه کردم،ولی نرفتم دستم رو بذارم رو دستش،نرفتم بهش بگم آروم باش
بدیش اینه که همه فقط می تونن واسه درد خودشون گریه کنن

هر کجا رفتی پس از من*...

2009-10-21T10:25:00.000-07:00

مریض شدم و باید این را به یکی می گفتم که بیاید دست بگذارد روی پیشانی تبدارم و برایم سوپ درست کند

نگرانم باشد و اصرار کند بروم دکتر و من ناز کنم
باید به کسی می گفتم مریضم که بیاید پنج دقیقه یکبار در را باز کند و اشک گوشه چشمهایم را که ببیند با بغض بخندد و بگوید "دخترِ گنده خجالت بکش"
باید یکی می بود که سرم را توی آغوشش بگیرد و من زار بزنم و بپرسم چرا اینطور شده همه دنیا؟
باید کسی می بود که نگران دل غمدار و مچهای لاغر و دستهای سردم باشد
باید کسی می بود که صبحها بفهمد چشمهایم ورم کرده و سر تکان بدهد که یعنی "ببین چه به روز خودت آوردی"
باید کسی می بود که دست بگذارد روی شانه م و با نگاهش بخواهد زن باشم
مثل همه زنهای واقعی
که کوه اند،کوه صبر،کوه غم،کوه امید،و کوه انتظار

پی نوشت:تنها زندگی کردن کار هر کسی نیست،کار من هم نیست اما
*:عنوان مال آهنگ دریا دادور است

2009-10-16T12:09:00.000-07:00

رفتم کنارش؛بین فاصله دیوار و میز نشستم
حواسش به درایو اف بود و داشت عکسها را جابجا می کرد
گفتم: یه فیلم بذار
گفت: یه فیلم بده بذارم
گفتم: خودت یه چی بذار خب
از درایو اف آمد بیرون و رفت توی درایو ای و شروع کرد به مرتب کردن آهنگها
من همینطوری فقط خیره شدم به مرتب کردنش
بعد قبل از اینکه بیشتر عصبانی ام کند رفتم کنج اتاق و کتاب خواندم
یعنی حتی یکجوری هم بلند نشدم که بفهمد ناراحت شدم

فریاد رسی می آید؟!

2009-10-14T03:37:00.000-07:00

خوب نمی شد وقتی آقای تازه از خارج برگشته آنطور زل زد به چشمهایم که یعنی چت شده وقتی ما نبودیم؟یا وقتی خانم قدبلند دست گذاشت روی شانه ام،یا وقتی چشمهای خانم سرخوش پر اشک شد و پرسید به خاطر "فلانی"ست و من زدم زیر گریه و گفت " پس به خاطر اونه" یا وقتی خانم زیبا صبر کرد بزنیم بیرون از دفتر و پرسید چت شده بود تو؟من برگردم بگویم دردم چیست
به خاطر اسم "فلانی" نبود که بغضم ترکید
به خاطر هیچ چیز و هیچ کس دیگری هم نبود
فقط به خاطر این بود که دیگر نمی دانم به چه چیزی اعتقاد دارم!
نمی شود زل زد توی چشمهای مردم و گفت من دیگر وقت نشستن توی پشت بام با کسی حرف نمی زنم
خب نمی شود سر گذاشت روی شانه کسی و زد زیر گریه و پرسید نکند واقعاً نباشد؟نکند این همه وقت که من هر چه شد سپردمش به یک "او" یی که بهش اعتقاد داشتم،دوستش داشتم،بدتر از همه بهش اعتماد داشتم به هیچ وابسته بودم؟
نمی شود در برابر چراهای خودم حتی بگویم من نمی دانم "او" یی هست اصلاً؟!!!!
من نمی توانم باور کنم همه غصه هایم،همه وقتهایی که نشستم زیر دوش و اشکهایم رفت توی چاه،همه وقتهایی که رفتم پشت بام و خواستم بغلم کند،نمی توانم همه وقتهایی که از آدمها بریدم و خیالم جمع بود که یکی هست را به کشک بگیرم
نمی توانم باور کنم همه آن سفر کرده ها که صد قافله دل همرهشان بوده را همه آدمها به یک هیچ سپرده اند!به یک "خدا" که نیست،به یک "خدا" که خیالش دوست داشتنی بود
من نمی توانم باور کنم که "خدا" نیست،و نمی توانم باور کنم که هست
معجزه کجاست؟که بیاید مرا از این وضع نجات دهد

2009-10-10T13:39:00.000-07:00

نمی دانم خبر دارید یا نه! که ما خیلی متمولیم
دقیقاً به همین دلیل شب تولد خانم "دانای کل" رفتیم یکی از این رستورانهایی که پنجاه نوع قاشق و چنگال دارند و ته لیوانهای نوشابه شان کلی میوه هست که آدم اصلاً دلش نمی آید نوشابه اش را کوفت کند
چند آقای مودب هم کنار میز آدم به هوای باز کردن در نوشابه و گذاشتن سالاد در دهانتان و ماساژ و حرفهای محبت آمیز (که آدم را دچار توهم خود مهم بینی می کرد) حضور داشتند تا میزان آبرو ریزی آدم بیشتر از آنچه که باید بشود
من آدم آبروبری هستم،خودم هم این را خوب می دانم،چون نمی دانستم هر کدام از آن قاشق و کارد و چنگالها اصلاً به چه دردی می خورند!من همین دو تای خودمان را هم به زور بلدم دستم بگیرم و مثل نئاندرتال ها ترجیح می دهم غذا را با دست نوش جان کنم و انتهایش انگشتهایم را هم بلیسم
نهایت سعی ام را کردم که یک غذایی که تلفظ چندان سختی ندارد انتخاب کنم:( ترکیبی بود از پیراشکی پیتزاهای هفت حوض با یک لایه نان بربری،که به قول خدابیامرز مادربزرگم به لعنت خدا هم نمی ارزید)
من هی سعی می کردم از روی بغل دستیها بفهمم الان باید چه کاردی استفاده کرد،نمی شد خب،همه کاردها هی می افتادند زمین،قاشقها پرت می شدند توی بغل مردم،غذائه از زیر چنگال در می رفت،مصیبتی بود
غذا هم که نبود،بگو سنگ لامصب
مزه خاگینه بیشتر می داد تا پیتزا
کلی پیاده شدیم،غذای من را هم تقریباً دست نخورده گذاشتند توی جعبه دادند دستم برای فردا نهار
حالا می گویم اصلاً چه کاری است،خب چرا مردم این همه خودشان را آزار می دهند؟
چرا وقتی هیچ کداممان مال این حرفها نیستیم،وقتی هنوز همه توی خانه زیر شلواری گشاد می پوشیم و روی توالتهای قدیمی راحت تر جیش می کنیم،وقتی هیچ کداممان دستمال گردن نداریم و آبگوشت را به هر نوع پیتزا ترجیح می دهیم،نقش آدمهای مضحک را بازی می کنیم و هی منتظریم یک بخت برگشته ای مثل من بخواهد همانطور که همه جا هست باشد تا نیشخند بزنیم که هه،می بینی؟
و همین چیزها که احتمالاً باید با کلمات بورژوازی و سنت و مدرنیته و اینها هی جامعه شناختی اش کرد که من بلد نیستم
...
امیدوارم خیلی تابلو نباشد که ناراحتم،به شدت نگرانم و امیدوارم متوجه نشده باشید که به طرز فجیعی به هم ریخته ام
...
تولد خانم دانای کل یک ماه پیش بود،الان تازه یادم افتاده غر بزنم

خط بر مدار انحرافی پوچ پیوسته است

2009-09-28T11:38:00.000-07:00

بچه هه دسته کالسکه خالی را گرفته بود و می دوید
مادرش هم چند قدم عقبتر با دو تا خانوم دیگر،بچه به بغل داشت راه می آمد و چشمهایش اصلاً پی پسره نبود
چند قدم بعد یک خانم چادری یکجور با خجالت ولی لذت بخشی آیس پکش را مثل من که فقط بلدم دو دسته خوراکی ها را بگیرم؛ محکم گرفته بود و زیر چشمی همه را نگاه می کرد و نی اش را می مکید
می شد فهمید از آن وقتهایی است که دلش خواسته تنهایی خیابان گردی کند و هوس آیس پک به سرش زده،اصلاً هم کیف پولش را نگاه نکرده که ببیند چقدر از حقوقش برای خرج های ضروری و این آت و آشغال ها می ماند،یکسره رفته و گفته آیس شکلاتی می خواهد،احتمالاً اشتباه هم گفته
بعد هم آیس پکش را برداشته و یکطرف چادرش را با یک دست روی سرش جلو کشیده،و از آنجایی که احتمالاً از آن دسته آدم هایی است که نگران نگاه کردن دیگرانند،یک به ت..مم هم اضافه کرده و از مغازه آمده بیرون و یکطور بی خیال لذت بخشی شروع کرده به خوردن
جلوی آرایشگاه که رسیدم پسره پاهایش را مثل هفت چسبانده بود به هم و می خواست آن مارمولکه که از جلوش دوید را بگیرد،من همینطور خیره شدم و خواستم بگویم بدهد من شکم مارمولکه را بوس کنم،ولی نگفتم،خب نمی شود همینطور یکهو وسط خیابان رفت و به پسر مردم گفت آقا می شود مارمولکتان را بدهید،من هوس کرده ام شکمش را ببوسم
پسره هم نکرد لااقل بپرسد هوس کرده ام مامولکش را ببوسم یا نه؟!
رسیدم،برق راهرو را روشن کردم،سلانه سلانه پله ها را آمدم بالا،کیف و موبایلم را پرت کردم روی جاکفشی و ایستادم جلوی آینه
تازه یاد گرفته ام موقع گریه کردن اگر پلک نزنم زیر چشمهایم سیاه نمی شود

نه از اینم نه از آنم من از آن شهر کلانم

2009-09-20T14:03:00.000-07:00

آدم بعضی وقتها دلش می خواهد با زبان یکی دیگر حرف بزند
نوع نوشتنش را مثل او کند،نوع حرف زدنش را
بعضی وقتها یک وبلاگ می خوانی،دلت می خواهد مطلبش را تو نوشته بودی،بعضی وقتها یک حرفی می شنوی،ته دلت می گویی "لعنتی این دیالوگ من بوده"
آدم بعضی وقتها دلش می خواهد جای دیگری ها باشد
مثلاً وقتهایی که می رود یکطوری غریب روی نیمکت یک پارک می نشیند و خیره می شود به نیمکتی دیگر که دو سال قبل رویش نشسته بود با یکی دیگر
اینطور وقتها دلش می خواهد جای یکی باشد که حالا با آن آدم قبلیه روی نیمکتها می نشیند
آدم بعضی وقتها هی دلش،دستش،از چیزی که هست فرار می کند
فقط دل نیست که تنگ می شود،دست آدم هم گاهی دلتنگ می شود،پایش هم دلتنگ می شود،چشمهایش هم دلتنگ می شود
می خواهم بگویم آدم اینطور موجود عجیبی است
موجود عجیبی است که ندانسته راه می افتد کوچه های شهری که شاید غریب نباشد ولی آشنا هم نیست، راه می رود به هوای اینکه نزدیک کسی باشد که حتی نمی داند خانه اش کدام یکی از آن خانه هاست
آدمیزاد اینطور موجودی است.."به ارتفاع ابدیت" تنها

بچه رزماری

2009-09-12T09:56:00.000-07:00

دست افشان و پاکوبان و سراندازان بابت اینکه یک ساعت زودتر از سر کار آمدم،از تاکسی پیاده شدم و رسیدم به میوه فروشی سر کوچه که دو تا آقای بانصاف خوش اخلاق دارد که یکیشان شبیه بابای آدم است و همیشه لبخندهای قشنگ می زند و آن یکی با آن صورت کشیده اش هی از آدم سوالهای خاله زنکی می پرسد
توی حال و هوای خودم بودم و یک آهنگ دیریم دام هم توی گوشم می خواند
کنار در منتظر ایستادم که خانومه با بچه اش از در رد شوند
در همان اثنا که خانومه داشت جلو میرفت و من آمدم خودم را توی چارچوب جا بدهم یکهو دیدم دستی که کاملاً می شد فهمید کوچک است و ظریف و اینها مانتوی بنده را مورد نوازش قرار داد
قیافه ام شبیه علامت سوال شده بود،از این علامتها که 40 تا تعجب هم جلویش می گذارند
برگشتم بچه هه را نگاه کنم که دیدم با لبخند<<از آن لبخندهایی که آقایان اینکاره به آدم می زنند >>بهم خیره شده
نمی دانستم الان دقیقاً چه احساسی دارم،یک حالتی بود از گیجی و خماری و گریه و بهت و علامت سوال
دختربچه بود،پنج شش ساله و هر قدر هم به کله ام اصرار کنم محال است قبول کند او را حتی هفت ساله به خاطر بیاورد
دختر بچه بود و بدجور چشمهایش دل آدم را می ترساند!

جاي تو روي پيكر من درد ميكند

2009-09-02T14:28:00.000-07:00

همان اول هم که نشستم روی این صندلی خبر داشتم بلند شوم احتمالاً پایم می گیرد به کفشهایی که از سر ذوق خریدنشان هی می پوشم و جلوی اینه می ایستم و پاهایم را از زوایای مختلف بررسی می کنم
کفشهایم را که دراوردم نشستم به خواندن شعرهای نجمه زارع که قشنگند
دیشب نصف شب که از صدای ویبره موبایل بیدار شدم دیدم رسیده بوده به نیمه های ترک یک و من نمی دانم از کجایش خوابم برده
بود
من همیشه از دومی گوش می کنم
که شاملو با آن صدای خش دارش توی گوشم دم بدهد "سبز تویی که سبز می خواهمت"
و وسط های ترک که رسید با حزن بخواند "دریغا عشق که شد و باز نیامد"
صبح که بیدار شدم از همانجایی که میانه ترک یک ایستاده بود گوش کردم
هی شاملو از مرگ دم زد
و من هی فکر کردم به یک گودال به عمق یک و نیم متر
ترسیدم،زیاد ترسیدم،بعد دیدم ترس ندارد که،می گذرد خب
بدتر از همه شبهایی نیست که گذشته
یک شبی مثل همه شبهایی که رفته
مثل آن شبی که تا صبح یاسین خواندم که بهوش بیاید و آمد
ولی طاقت نیاورد
رفت
حالا که به بعدش فکر می کنم،آن وقتها را یکجورهایی مثل این فیلمهایی که یک نفر وسط برف گیر می کند و گرگها دوره اش کردند
یادم می آید
صدای نفس های بریده خودم را می شنوم که بغض می شود از ترس و نگاه گنگم که پی راه فرار می گردم
انگشتهای یخ زده پا و خستگی
یاسین تمام نمی شد
هر قدر می خواندم به نیمه که می رسیدم باز می آمدم از اول رختخوابها را پهن کرده بودند
پرسید"تمام نشد؟هفتاد آیه که بیشتر نیست"
نگفتم گمش می کنم آیه را
گفتم :دو بار خواندم،چند بار خواندم
دلم گریه می خواست،ولی با همه بچگیم فهمیدم وقتش نیست
رفتم لحاف را کشیدم سرم و با خیال خرماهایی که پیش پیش گذاشته بودند توی فریزر،خوابم برد
سکندری خوردم و کفشهایم را دستم گرفتم که بگذارم توی جاکفشی
مست باشم انگار، باز همین دو قدم راه را دست گرفته به دیوار قدم برداشتم
زیر لب گفتم: بر نمی گردم،شرط نبند روی خوب بودنم،فرشته هم اگر بودم با آن همه بلایی که سرم آمد دوباره سراغت را نمی گرفتم
در یخچال را باز می کنم و غذای یخ زده را می کشم بیرون
یک هفته ای هست درست غذا نخورده ام
یک انگشت به این،یک ناخنک به آن یکی
همه خوراکم شده چای و پنیر افطار و اشکهایی که از سر بی خوابی دم سحر می ریزم
سحر که نه،بعد از نماز صبحی که از سر معامله با خدا عهد کرده ام بخوانم
گفتم می خوانم،روزه هم که مثل هر سال خب می گیرم،دروغم را هم کم می کنم،غیبت هم به روی چشم،حتی المقدور بی خیال می
شوم،فقط دست از سر من بردار
چیز زیادی هم البته نمی خواهم
همینقدر که هی امیدم را ناامید نکنی بس است
قبول کرد یا نه بی خبرم
حرفم را زدم و در را بستم
بعید می دانم حرفی مانده باشد بعد از این بیست و یکسال بزنیم با هم
هر جا حرفی بود او با سیلی های یکهویی که مرا از زندگی پراند بیدار کرد،من هم رفتم توی حمام گریه کردم و گلایه
یادم نمی آید جور دیگری با هم اختلاط کرده باشیم
چند باری سیلی که زد داد کشیدم
ولی نه ککش گزید نه قبول کرد بار زندگی را از روی دوش من بردارد
بی خیال شد
درست مثل حالا
کباب یخ زده را که خوردم برگشتم
گفتم بیایم برایت نامه بنویسم
بنویسم ملالی نیست جز دوری شما که کور شوم اگر دروغ بگویم
هر چه هست و پیش آمده از دوری شماست
وگرنه من که اینطور نبودم
یادت بیاید همیشه می خندیدم
همیشه هم یادم می رفت که کسی دروغ گفته،دعوا کرده،نیش زده و با خودش فکر کرده لابد اینجور دلش خنک می شود و من را رام
می کند
یادت بیاید همیشه خوشحال بودم
همه مشکل از وقتی شروع شد که تو نیامدی
گفتی بالاخره یک روز که باید بروم
گفتم برو به سلامت
نامردی بود اگر پایت را می بستم،می خواستم هم نمی توانستم
پای پرنده های خانگی را هم نمی شود بست
چه رسد به تو که مرغ وحشی بودی که به قول خودت برای دلت پای طناب دار فاتحه خوانده بودی
والسلام

2009-07-24T04:12:00.000-07:00

پیشنهاد خوبی بود
پرسید!من هم روی هوا گرفتمش!!
نمی دانم چرا پیشتر از اینها خودم نفهمیده بودم چقدر شبیه دخترک کولی ام
"هوا" را،<<همان وبلاگ به زعم خودش دوست داشتنی را>> بستم و آمدم شدم ایلونکا
منتها فرق من و ایلونکا این است که ایلونکا خیلی حرف نمی زند،ولی من حرف برای نوشتن زیاد دارم
ولی هر دوی ما از بادبادک هوا کردن می ترسیم و شاید "به همین دلیل ساده است" که هیچ وقت پرواز نکرده ایم